Για περισσότερο από εξακόσια χρόνια, ο Πύργος του Λονδίνου φιλοξένει μια από τις πιο διάσημες ζώολογικές συλλογές της ιστορίας: την Βασιλική Μενagerie. Από τις 13ου αιώνα προελεύσεις μέχρι το κλείσιμά της τον 19ο αιώνα, υλοποίησε τη βασιλική εξουσία, την διπλωματική παράσταση, και την εξέλιξη στάσεων προς την άγρια ζωή.
Κατά την βασιλική περίοδο του Βασιλιά Έδβαρντ Α' (1272–1307), η μενagerie καθιερώθηκε επίσημα εντός των τειχών του Πύργου. Οι μεσαιωνικοί βασιλιάδες βλέπαν τα εξωτικά ζώα ως ζωντανά σύμβολα κυριαρχίας—απόδειξη παγκόσμιας φάσης, πλούτου, και θείου χάρη. Το κατέχουν λιοντάρια, πάνθερες, και ελέφαντες σήμαινε την κυριαρχία ενός γουvernante πάνω στη φύση και τις μακρινές επαρχίες.
Κατά τη διάρκεια αιώνων, η μενagerie μεγαλώνει μέσω διπλωματικών δώρων, εμπορίου, και εξερεύνησης. Σημαντικοί κάτοικοι περιλάμβαναν:
Τα λιοντάρια έλαβαν ειδική μεταχείριση: αφιερωμένοι φύλακες, ανώτερα κάγκελα, και τελετουργικοί ρόλοι. Εμφανίζονταν σε στέψιμα πανηγύρια, επισκέπτονταν από ξένους ξένους, και γίνονταν δημόσιες ελξές—Οι Λονδρέζοι μπορούσαν να πληρώσουν για να τα δουν (ή να φέρουν γάτα/σκύλο για να τα τρέψουν, μια μīsαρή αρχαία "εισητήριο").
Μέσα στα πρώιμα 1800, η δημόσια γνώμη μετέβαλε. Ιδεалы Φωτισμού, πρώιμη κτηνιατρική επιστήμη, και μεταρρυθμιστές όπως ο Sir Stamford Raffles (ιδρυτής Ζωολογικού Κήπου Λονδίνου) καταδικάσανε τις στενές, ακαθάρσιες συνθήκες. Το 1831, ο Βασιλιάς Γουλιέλμος IV διάταξε το κλείσιμο της μενagerie.
Οι περισσότερες ζώα μεταφέρθηκαν στο νεοεγκατεστημένο Ζωολογικό Κήπο του Λονδίνου στο Πάρκο Regent's—το πρώτο επιστημονικό ζώολογικό κήπο του κόσμου. Ο Πύργος Λιονταρίου κατεδαφίστηκε το 1853.
Σήμερα, χαλκούνα γλυπτές του Kendra Haste διασκεδάζουν τα εδάφη του Πύργου, φαντασματικές σιλουέτες λιοντάρια, μπαμπούν, και ελέφαντας—καλλιτεχνικές ηχεία των πρώην κατοίκων της μενagerie. Η ιστορία του τόπου μας θυμίζει πόσο μακριά είμαστε από τις βασιλικές περιέργειες στη σύγχρονη διατήρηση-κεντρισμένα ζώολογικά κήπου.
