Μετά το 1066, ο Γουλιέμος ο Κατακτήτης και οι βαρώνες του χτίσανε εκατοντάδες κάστρα. Υπήρξαν τρία στρατηγικά εργαλεία:
Τα κάστρα ήταν επιθετικές βάσεις και αμυντικά οχυρώματα. Φιλοξένεσαν φρουρές που κυριάρχησαν την περιχώρα, καταστέλλανε επαναστάσεις των Άγγλο-Σαξόνων και ασφάλισαν κρίσιμους κόμβους μεταφορών (διαβάσεις ποταμών, ρωμαϊκούς δρόμους). Η απλή παρουσία τους προβάλλει δύναμη.
Κάθε κάστρο ήταν το caput (κεφαλή) μιας τιμής ή κυριότητας. Ο εφορος, ο σερίφ και οι γραμματείς του άρχοντα λειτουργούσαν από εδώ—συλλέγοντας φόρους, κρατώντας δικαστήρια, διαχειριζόμενοι κτηματικά αγροκτήματα και επιβάλλοντας φεουδάλες υποχρεώσεις. Κόβουνταν τη νέα φεουδάλική γραφειοκρατία.
Τα κάστα εξέπληξαν δήμους και αγορές. Εμπόροι και τεχνίτες εγκαταστάθηκαν υπό την προστασία του καστέλλου (συχνά σε σχεδιασμένη διάταξη burgage). Ο άρχοντας κέρδιζε έσοδα από τέλη· η περιοχή κέρδιζε εμπορικό κέντρο. Πολλές αγγλικές πόλεις (π.χ. Οξφόρδη, Γιορκ, Νορβίτς) הגדלו γύρω από νορμάννικα κάστρα.
Αυτοί οι ρόλοι—στρατιωτικός, διοικητικός, οικονομικός—έκαναν τα κάστρα το αδιαπραγμάτευτο hardware της νορμάννικης κυριαρχίας.
