Μετά την Βρετανική Αποχώρηση από τη Παλαιστίνη: Μάιος 1948

Στις 14 Μαΐου 1948, καθώς ο τελευταίος Βρετανικός Υψηλός Κομισάριος έφευγε από την Χάιφα, το Εβραϊκό Συμβούλιο Λαού (ηγούμενος Νταβίτ Μπεν-Γκουργιόν)κήρυξε την ίδρυση της Κράτους Ισραήλ στη Τελ Αβίβ. Την επόμενη ημέρα, 15 Μαΐου, στρατοί από πέντε αραβικές χώρες—Αίγυπτος, Τρανσγιορδανία, Συρία, Λίβανος και Ιράκ—περάσαν στα πρώην Μανδατικά εδάφη, ξεκινώντας τον Πόλεμο Αραβο-Ισραηλινού 1948 (γνωστός στον Ισραήλ ως Πόλεμος Ανεξαρτησίας, στα Αραβικά ως Νάκμπα).

Άμεση Ακολουθία

1. Μεσάνυχτα 14/15 Μαΐου: Το Βρετανικό Μανδάτο τερματίζεται νόμιμα.
2. Απογευματινή 14 Μαΐου: Τελετή Δήλωσης Ανεξαρτησίας στο Μουσείο Τελ Αβίβ.
3. 15 Μαΐου, αυγή: Αιγυπτιακές δυνάμεις προχωρούν από νότο· Ιορδανικό Αραβικό Λέγεων μπαίνουν στη Δυτική Όχθη· Συριακές/Λιβανεσικές δυνάμεις επιτίθενται βορρά· Ιρακινή εκστρατευτική δύναμη κινείται προς κεντρική Παλαιστίνη.
4. 15 Μαΐου και μετά: Μαχες εκφυλίζονται σε πολλούς جبهούς· Πόλις Ιερουσαλήμ ο 둘러σ· παλεστινιακή προσφυγιά επιταχύνεται.

Πλαίσιο

Το Σχέδιο Διαμερισμού του ΟΗΕ (Αποφάσισμα 181, Νοέμβριος 1947) πρότεινε ξεχωριστά Εβραϊκό και Αραβικό κράτος. Η εβραϊκή ηγεσία αποδέχτηκε· η αραβική απέρριψε. Η βρετανική αναχώρηση δημιούργησε το κενό εξουσίας που και οι δύο πλευρές ζητούσαν να καλύψουν.

Αποτέλεσμα

Ο πόλεμος διήρκεσε μέχρι τους ωρμολογίους του 1949. Ο Ισραήλ επεκτάθηκε πέρα από τα σύνορα του διαμερισμού· η Ιορδανία απέσυρε Δυτική Όχθη/Ανατολική Ιερουσαλήμ· η Αίγυπτος κράτησε Γάζα. ~700.000 Παλαιστίνιοι έγιναν πρόσφυγες. Καμία Παλαιστινιακή πολιτεία δεν αναδύθηκε.

Αυτή η ακολουθία—δήλωση, εισβολή, πόλεμος—ορίζει το σύγχρονο μεσογειακό διενέξιον.