Πριν δηλώσουν την ανεξαρτησία, οι αμερικανοί απόικοι διεξήγαγαν δεκαετιών εκστρατείαν δεήσεων, πίεσης και διπλωματίας.
Επαναλαμβανόμενες διευθύνσεις προς Βασιλιά και Κοινοβούλιο (π.χ., Συνέδριο Σήμου 1765, Πρώτο Ηπειρωτικό Συνέδριο 1774 "Δέηση προς τον Βασιλιά", Δέηση Ελαίας 1775) ισχυρίζοντας δικαιώματα ως Αγγλών.
Μπένιαμιν Φράνκλιν, Άρθουρ Λι, Έντμουντ Μπερκ (συμπαθητικός Βουλευτής) φιλοξενούσαν, έγραφαν φυλλάδια, απολογούνταν, ζητούσαν άρση εκβιαστικών νόμων.
Συμφωνίες μη-εισαγωγής (1765, 1768, 1774), בוικοτ βρετανικών προϊόντων,'embargo εξαγωγών—στοχοί στην πίεση βρετανικών εμπόρων να φιλοξενήσουν το Κοινοβούλιο.
Επιτροπές Αντιστοιχίας (δια-αποικιακή επικοινωνία), επαρχιακά συνέδρια, δημοτικές συνελεύσεις, αποφάσεις (π.χ., Αποφάσεις Σάφφολκ) συντονίζοντας την αντίσταση ενώ δηλώνουν πιστότητα.
Σάιλς Ντιν, Φράνκλιν στο Παρίσι (προ-1776) εξέταζαν γαλλική υποστήριξη για ενίσχυση υποχρεωτικής θέσης.
Συνεχής αναφορά κοινής κληρονομιάς, νόμου, γλώσσας, προτεσταντισμού—καλούμενους βρετανικούς "ξαδέρφους" να περιορίσουν την κυβέρνηση.
Σχέδιο Γκάλουэй (1774), προτάσεις Τσάταμ, προσφορές αποικιών να χρηματοδοτήσουν την αμύνη τους σε αντάλλαγμα για αυτονομία—απόρριψη όλων.
Δεήσεις → בוικοτ → Συνέδρια → Εκπαίδευση μιλícias → Λεξίνγκτον/Κονκόρδ → Δέηση Ελαίας (τελευταία) → Διακήρυξη.
Η ανυπαρξία της Βρετανίας (Νόμος Δηλωτικός, Νόμιοι Εκβιαστικοί, Νόμος Απαγορευτικός) έκανε την αποχωρισμό αναπόφευκτη.
