Κατά την τελευταίαylic εποχή, σχεδόν 20.000 χρόνια πριν, η περιοχή που θα γινόταν οι Μεγάλες Λίμνες Λαυρέντιες καλύπταν από έναν παγετώνα που σε μερικά σημεία ήταν σχεδόν δύο μίλια παχύς. Όταν εκείνο το κομμάτι πάγου αναχώρησε, το βάρος σκάψα βαθιές κοιλότητες που θα γεμίζαν σταδιακά με νερό απόλισις. Δεν ήταν μέχρι περίπου 4.000 χρόνια πριν που οι λίμνες ήπιασαν την εμφάνιση που γνωρίζουμε σήμερα. Το μεγαλύτερο μέρος του νερού στις Μεγάλες Λίμνες είναι φόσσιλο νερό, απομεινάρι από την υποχώρηση των παγετώνων. Βροχή και χιονισμένη νιφάδα λογαριασμός για λιγότερο από 1 τοις εκατό ανανεώσιμων όγκων νερού κάθε χρόνο.
Πέντε γλυκύ νερά λίμνεςרכιβουν τις Μεγάλες Λίμνες. Η Λίμνη Μίσιγαν, καλύπτοντας 22.316 τετραγωνικά μίλια, είναι η μόνη λίμνη που είναι εντελώς εντός των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι υπόλοιπες μοιράζονται με τον Καναδά. Η Λίμνη Σούπεριρ είναι η μεγαλύτερη, καλύπτοντας 31.698 τετραγωνικά μίλια, ακολουθεί η Λίμνη Χιούρον και τα 23.011 τετραγωνικά μίλια της. Η Λίμνη Έρι έρχεται με εμβαδόν 9.222 τετραγωνικά μίλια και η Λίμνη Οντάριο, η μικρότερη, καλύπτει 7.320 τετραγωνικά μίλια. Σχεδόν 9 εκατομμύρια Καναδοί εξαρτώνται από τις λίμνες για πόσιμο νερό και γεωργικές ανάγκες. Όλες οι λίμνες είναι μέρος της Θάλασσας Σαιντ Λορέντζ, ένα σημαντικό ναυτικό δίαυλος που τρέχει από τον Κόλπο Σαιντ Λορέντζ στην Ατλαντική Καναδά στη Λίμνη Σούπεριρ.
Η δημιουργία του Συστήματος Σαιντ Λορέντζ Seaway (greatlakes-seaway.com) ήταν κοινή προσπάθεια μεταξύ Καναδά και Ηνωμένων Πολιτειών. Ένας αριθμός καναλιών στην καναδική πλευρά ήδη λειτουργούσαν, μερικά από το τέλος 1700. Αυξημένη ναυτική κίνηση έφερε πίεση και στις δύο χώρες να δημιουργήσουν ένα πιο πλοήγιμο δίαυλο και να υπογράψουν τη Συνθήκη Βαθύ Δίαυλο Μεγάλων Λιμνών - Σαιντ Λορέντζ το 1932. Ακολούθησε το 1941 η Συμφωνία Λεκάνης Μεγάλων Λιμνών - Σαιντ Λορέντζ. Η εργασία καθυστέρησε από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά τελικά, την 26 Ιουνίου 1959, το seaway εγκαινιάστηκε επίσημα από τον Πρόεδρο Αϊζενάουερ και τη Βασίλισσα Ελισάβετ Β'. Επτὰ κλείδρανες ανυψώνουν πλοία που ταξιδεύουν μεταξύ Μονρεάλ και Λίμνης Ονταρίου, μερικές μεγαλύτερες από ποδοσφαιρικά πεδία, έως 246 πόδια άνω του επιπέδου θαλάσσης. Πέντε από αυτές τις κλείδρανες είναι στην καναδική πλευρά· δύο ανήκουν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το Κανάλι Γουελάν τρέχει μεταξύ Λίμνης Ονταρίου και Λίμνης Έρι και χτίστηκε πρώτη φορά από τον Καναδά το 1829. Είναι στην τέταρτη ανακαίνισή του. Όλες οι οκτώ κλείδρανες είναι στην καναδική πλευρά και βοηθούν τα πλοία πέρα από το Νιάγκαρα Εσκαρπμάν, μια άνοδο 326 ποδιών.
Οι Καταρράκτες Νιάγκαρα (niagarafallstourism.com), ένα από τα κορυφαία ταξιδιωτικά σημεία της Βορείου Αμερικής, είναι επίσης μέρος της Λεκάνης Μεγάλων Λιμνών. Ο Ποταμός Νιάγκαρα ρέει από τη Λίμνη Έρι στη Λίμνη Οντάριο, με πτώση 326 ποδιών μεταξύ των δύο λίμνων, το μεγαλύτερο μέρος του οποίου συμβαίνει στο ή κοντά στα καταρράκτες. Το σύνορο Η.Π.-Καναδά ακολουθεί τον ποταμό, χωρίζοντας την πλευρά Οντάριο των καταρράκτων από τη Νέα Υόρκη. Η καναδική πλευρά είναι σπίτι των Καταρράκτων Ιππότητας, ονομασμένα κατάλληλα λόγω του σχήματός τους. Τεχνικά περίπου ένα τρίτο των Καταρράκτων Ιππότητας ανήκει στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά κάθε πλευρά ισχυρίζεται ότι έχει την καλύτερη θέα. Στην αμερικανική πλευρά είναι οι Αμερικανικές Καταρράκτες και Καταρράκτες Νυφικής Πέπλους, λιγότερο καμπύλες αλλά εξίσου δραματικές. Οι δίδυμες πόλεις Νιάγκαρα, μια σε κάθε πλευρά του συνόρου, παρέχουν καταλύματα και εύκολη πρόσβαση στα αξιοθέατα της περιοχής για αυτό που ορισμένοι καλούν την Πρωτεύουσα του Μέλους του Κόσμου.
Πέρα από τις Καταρράκτες Νιάγκαρα, οι Μεγάλες Λίμνες παρέχουν έναν αριθμό αναψυκτικών ευκαιριών στην καναδική πλευρά. Το Εθνικό Πάρκο Πουάντ Πέλε (pc.gc.ca) κοντά στη Λεαμίνγκτον, Οντάριο, παρέχει κολύμπι, κανό-καγιάκ και καγιάκ ευκαιρίες. Το Κανάλι Γουελάν και η πόλη Γουελάν βρίσκονται στη χερσόνησο Νιάγκαρα. Το Ιστορικό Μουσείο Γουελάν (wellandmuseum.ca) προσφέρει παλαιά ναυτικά και χερσαία ευρήματα. Η Γουελάν είναι επίσης σπίτι του Νιάγκαρα Μοτοσυκλετιστικού Σπιντρווי και του Μνημείου Καναλιού Γουελάν, που τιμά εκείνους που συνεισέφεραν σε αυτό το κομμάτι της καναδικής εφευρέσεως. Οι βυθιστές πηδάνε στο Εθνικό Ναυτικό Φρούριο Θάντερ Μπέι (noaa.gov) για να εξερευνήσουν τους αμέτρητους ναυάγια που κρίνονται κάτω από τα νερά της Λίμνης Χιούρον, μερικά εξαιρετικά διατηρημένα λόγω του γλυκέος νερού περιβάλλοντος. Βουές ντύβινγκ σηματοδοτούν τοποθεσίες των ναυαγίων και παρέχουν μέρος για ασφαλή δέσμευση ενώ εξερευνούν. Οι βουές είναι διαθέσιμες μεταξύ Μαΐου και Σεπτεμβρίου. Το φρούριο εκτείνεται στο όριο Μίσιγαν-Οντάριο.
