Η νομική διαζύγωση είναι δικαστική απόφαση που απαιτεί από σύζυγους να ζουν χωριστά. Δεν τερματίζει τη γαμική σχέση. Οι σύζυγοι δεν επιτρέπεται να ξαναπαντρευτούν. Αν και νομικά διαζευγμένοι ζευγαρια είναι ακόμα παντρεμένοι, οι περισσότερες πολιτείες χορηγούν υποστήριξη παιδιών. Οι περισσότερες δικαστήρες διατάσσουν τον μη φύλακα γονέα να πληρώνει.
Ομοίως με το διαζύγιο, στη νομική διαζύγωση πρέπει να αλληγορούνται και να αποδεικνύονται συγκεκριμένοι λόγοι. Ωστόσο, σε αντίθεση με το διαζύγιο, η απόφαση δεν τερματίζει την γαμική κατάσταση. Διαφέρει και από την απόφαση ξεχωριστή συντήρησης. Αν και ο γάμος δεν λύεται, συγκεκριμένοι λόγοι δεν χρειάζεται να αποδεικνύονται – βασίζεται στην οικονομική ανάγκη συντήρησης του συζύγου.
Στο αγγλικό common law, η υποστήριξη ήταν ηθική, όχι νομική υποχρέωση. Η υποχρέωση ανέκει στον πατέρα, χωρίς υποχρέωση τη μητέρα. Αντίθετα, οι περισσότερες δικαιοδοσίες των ΗΠΑ τη θεωρούν νομικό καθήκοντα του πατέρας. Αρχικά εφαρμόζονταν μέσω common law, αργότερα νομοθέτες έγραψαν statutes για την πατρική υποχρέωση.
Κάθε πολιτεία απαιτείται να υιοθετήσει οδηγίες για να αποφύγει ανεπαρκείς και ασύμφωνες αποδόσεις. Οι οδηγίες παρέχουν συγκεκριμένα αριθμητικά κριτήρια. Υπό συγκεκριμένες συνθήκες επιτρέπεται παρέκκλιση. Οι οδηγίες ποικίλουν ανά πολιτεία. Οι περισσότερες χρησιμοποιούν τρία κοινά μεθόδους: ποσοστό εισοδήματος, κοινή χρήση εισοδήματος και τύπος Melson.
Η μέθοδος ποσοστού εισοδήματος χρησιμοποιεί σταθερό ποσοστό του εισοδήματος του μη φύλακα γονέα. Συνήθως ο αριθμός παιδιών είναι μεταβλητή. Ορισμένες πολιτείες επιτρέπουν άλλες παράγοντες. Πολλές φορές, η μη εξέταση πολλαπλών παραγόντων δημιουργεί ανισότητα. Π.χ. μητέρα με μερική εργασία χαμηλών αμοιβών λαμβάνει το ίδιο ποσό με μητέρα full-time υψηλής καριέρας.
Η μέθοδος κοινής χρήσης προσπαθεί να δώσει στα παιδιά το ίδιο μερίδιο γονικού εισοδήματος που θα είχαν αν η οικογένεια έμενε μαζί. Συνδυάζει τα εισοδήματα των δύο γονέων. Υπολογίζεται βασική υποχρέωση και διανέμεται ανάλογα με το εισόδημα. Ο φύλακας γονέας υποτίθεται ότι πληρώνει το μερίδιό του μέσω απευθυνσιών δαπανών φροντίδας.
Ο τύπος Melson συνδυάζει στοιχεία από τις δύο προσεγγίσεις. Ο μη φύλακας γονέας έχει πρώτα δικαίωμα να κρατήσει ελάχιστο εισόδημα για βασικές ανάγκες. Μέχρι να καλυφθούν οι βασικές ανάγκες των παιδιών, δεν επιτρέπεται να κρατήσει εισόδημα πάνω από το ελάχιστο. Μόλις καλυφθούν, ένα ποσοστό του υπόλοιπου εισοδήματος ανατίθεται στη συνδρομή.
