Δεν υπάρχει ομόσπονδος νόμος στις Ηνωμένες Πολιτείες που περιορίζει τον αριθμό των παιδιών που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος. Οι αναγεννητικές αποφάσεις θεωρούνται θεμελιώδες δικαίωμα που προστατεύεται από το Σύνταγμα, όπως επιβεβαιώθηκε σε αποφάσεις του Ανώτατου Δικαστηρίου όπως το Skinner v. Oklahoma (1942) και το Roe v. Wade (1972, αν και αργότερα ανατρέφθηκε, η αρχή της αναγεννητικής ελευθερίας παραμένει).
Αν και καμία πολιτεία δεν θέτει ανώτατο όριο σε βιολογικά παιδιά, ορισμένες πολιθείς επιβάλλουν περιορισμούς στις υιοθεσίες ή τις συμβάσεις γονιμότητας. Για παράδειγμα:
Αν και νομικά απεριόριστο, η γονική ικανότητα διαμορφώνεται από οικονομικούς πόρους, πρόσβαση στην υγεία, στέγη και κοινωνική υποστήριξη. Τα προγράμματα δημόσιας βοήθειας (TANF, SNAP, Medicaid) έχουν κανόνες προσαρμογής βάσει μεγέθους νοικοκυριού και εισοδήματος, αλλά δεν απαγορεύουν το να έχεις περισσότερα παιδιά.
Οι ΗΠΑ αντικείνται σε χώρες όπως η Κίνα (η οποία επιβάλει πολιτική ενός παιδιού το 1979–2015, αργότερα χαλάρωσε σε δύο, μετά σε τρία) ή το Σιγκαπούρη (η οποία είχατε οικονομικά αποτρεπτικά για μεγάλες οικογένειες). Η αμερικανική προσέγγιση αντικατοπτρίζει ισχυρή έμφαση στην ατομική ελευθερία στο σχεδιασμό οικογένειας.
Συνοπτικά: νομικά, ο ουρανός είναι το όριο. Πρακτικά, είναι μια βαθιά προσωπική απόφαση.