Η γεωγραφία της Φλόριντας ορίζεται από το νερό. Η ακτογραμμή της χερσονήσου 1.350 μίλια—η δεύτερη μεγαλύτερη στις ΗΠΑ—απτεται τριών μεγάλων θαλάσσιων συστημάτων: του Ατλαντικού Ωκεανού στην ανατολή, του Κόλπου του Μεξικού στη δύση και των Στενών της Φλόριντας που τις συνδέουν νοτίως. Αυτή η θαλάσσια étreinte δημιουργεί εξαιρετική οικολογική ποικιλία και οικονομική ευκαιρία.
Μεγάλοι κόλποι και εκβολές ακτιβίζουν και τις δύο ακτογραμμές: Όρμος Μπισκέιν, Όρμος Ταμπά (η μεγαλύτερη ανοιχτή εκβολή της Φλόριντας), Λιμάνι Σάρλοτ, Όρμος Πενσακόλα και Όρμος Απαλαχικόλα. Τα Κλειδιά της Φλόριντας καμπυλώνονται νοτιοδυτικά, χωρίζοντας τον Ατλαντικό από τον Κόλπο και στεγάζοντας τα ρηκά, πλούσια σε θαλασσόφυλλα νερά της Όρμου της Φλόριντας. Εσωτερικά, η πολιτεία διαθέτει πάνω από 1.700 ποταμούς και ρέματα.
Κύριοι ποταμοί περιλαμβάνουν τον βορειορέοντα Σέντ Τζονς (ο μεγαλύτερος της Φλόριντας στα 310 μίλια), τους πηγαδικούς Σουανί και Ιτσετακνί, τον Απαλαχικόλα (κρίσιμος για τις αλιείες του Κόλπου), και τον Κισιμί (υπό μαζική αποκατάσταση). Οι Καλουσαχάτσι και Σέντ Λουσι συνδέουν τη Λίμνη Οκετσόμπι με τις δύο ακτογραμμές, παίζοντας κεντρικούς ρόλους στην υδρολογία των Everglades και τις διαμάχες διαχείρισης νερού.
Αυτός ο υδρολογικός πλούτος υποστηρίζει παγκόσμιας κλάσης αλιείες, τουρισμό, γεωργία και ναυτιλία. Ωστόσο, δημιουργεί και ευαλωτότητα: αύξηση επιπέδου θάλασσας, εσωτερική σωλήνωση αλάτι, θρεπτική ρύπανση και πλημμυρικές ανεμώνες προκαλούμενες από κακοκαιρίες απειλούν τα νερά που κάνουν την Φλόριντα μοναδική. Ολοκληρωμένη Αποκατάσταση Everglades και σχέδια διαχείρισης λεκάνης επιχειρούν να ισορροπήσουν τις ανθρώπινες ανάγκες με την οικολογική βιωσιμότητα στο πιο υγρό κράτος της Αμερικής.
