Αντίο στο Μαντσανάρ (1973), συνσυγγραφόμενη από την Τζάν Γουακατσούκι Χιούστον και τον Τζέιμς Ντ. Χιούστον, αφηγείται την απόκλειση της οικογένειας Γουακατσούκι στο Κέντρο Μετατόπισης Πολέμου Μαντσανάρ. Αυτά τα αποσπάσματα καταγράφουν τον συναισθηματικό πυρήνα της:
«Τότε ξαφνικά, μέσω του θορύβου των ανθρώπων που μιλούσαν, άκουσα τον Μπαμπά μου να τραγουδάει. Καθόταν σε ένα πάγκο, τραγουδούσε σαν να ήταν μόνος του στην έρημο.»
Μια στιγμή αξιοπρέπειας και αντίστασης μέσα στην ταπείνωση—ο Μπαμπάς ανακτά την ταυτότητά του μέσω του τραγουδιού.
«Σε τα βαράκια από χαρτί κατσαρόλας ζούσαν χίλιοι περίπου άνθρωποι, αλλά έξω, τα πάντα ήταν πράσινα και άγρια. Οι λόφοι κυλούσαν ήπια επάνω στα ίδια τους—μαλακά, καφέ, και στρογγυλοειδείς, φαινόταν σαν να δεν είχαν αγγίξει ποτέ. Η θυμάρι, παχύ και αρωματική, καλύπτει τους λόφους.»
Απότομη αντίθεση: ανθρώπινη περίκηψις έναντι αδιαφόρου, διαρκούς φύσης.
«Αλλά η έρημος δεν ενόχιζε ότι ήμασταν λυπημένοι ή φοβισμένοι· για την έρημο ήμασταν μόνο μέρος της σκόνης.»
Η έρημος ως μεταφορά για την αδιάφορη μοίρα—απέριστη, αρχαία, ανησυχημένη από το ανθρώπινο βάσανο.
«Μπαμπάς, βουδιστής και πάντα фаталиστ για τα πράγματα που δεν μπορούσε να αλλάξει, πίστευε ότι αν αποδεχτούμε την μοίρα μας, αν κάνουμε το καλύτερό μας, κάποια στιγμή η καλή ζωή θα γυρίσει πίσω σε μας.»
Η φιλοσοφία του Μπαμπά: αντοχή, προσπάθεια, και ελπίδα εναρριζωμένη στη βουδιστική αποδοχή.
«Ήθελα τόσο πολύ να καταλάβω το μυστικό, αυτό το κλειδί που θα μας βοηθήσει να φύγουμε, αυτόν τον τρόπο να ανακτήσουμε αυτό που είχαμε χάσει.»
Η φιλική ειρήνη της νέας Τζάν για εξουσία, για μαγική λύση στην αδικία.
Αυτά τα σημεία διαστιλώνουν τα θέματα των αυτοβιογραφιών: ανθεκτικότητα έναντι αδυναμίας, φύση έναντι αδικίας, πολιτισμική ταυτότητα υπό επίθεση, και αναζήτηση νόημας ενός παιδιού. Παραμένουν αναγκαία ανάγνωση για την κατανόηση της εμπειρίας ένταξης Японων Αμερικανών.
