Τα δάση βροχής της Μαδαγασκάρας, συγκεντρωμένα κατά μήλος της ανατολικής κατακρήμνης, είναι μεταξύ των πιο βιολογικά μοναδικών οικοσυστημάτων της Γης. Πάνω από 90% των ειδών του νησιού — λεμούρια, χαμαιλέοντες, βάτραχοι, πουλιά, φυτά — είναι ενδημικά, δεν υπάρχουν πουθενά αλλού. Αυτά τα δάση, μέρος της Παγκόσμιας Κληρονομιάς UNESCO «Δάση Βροχής της Ατσινανάνα», φιλοξενούν εξελικτικές γραμμές απομονωμένες για 80 εκατ. χρόνια.
Κριτικά, καμία μόνιμη ανθρώπινη πληθυσμός δεν ζει μέσα στις πρωτεύουσες ζώνες δάσους βροχής. Ο λαός Μαλαγάσι ιστορικά εγκαταστάθηκε στα κεντρικά υψηλά και τις ακτογενείς πεδιάδες, ασκώντας γεωργία (ρύζι, ζεμπούς κατσίκα) σε εκκαθαρισμένες περιοχές. Το ρηχό έδαφος, η πυκνή βλάστηση, η υψηλή υγρασία, οι φορείς ασθενειών (ελονοσία) και η έλλειψη αροκαρπώσιμης γης απέτρεψαν την μόνιμη κατοικησή. Σήμερα, οι δασικές κοινότητες περιορίζονται σε μικρές, συχνά προσωρινές ομάδες ερευνητών, φύλακες πάρκων, και παράνομους κοπομένους ή ορυκτείς. Οι προσπάθειες διατήρησης εστιάζουν στην προστασία αυτών των μη κατοικημένων πυρήνων ενώ υποστηρίζουν βιώσιμες βιομηχανίες στις ζώνες ασφαλείας. Η απουσία μόνιμων κατοίκων είναι κρίσιμος παράγοντας στην οικολογική ακεραιότητα των δασών — παρόλα αυτά αντιμετωπίζουν τεράστια πίεση από την γεωργία tavy (καψίματα), κοπή ξύλων, ορυχεία και κλιματική αλλαγή που πλησιάζει από τις άκρες.
