Η βρετανική κολονιακή κυριαρχία στην Αίγυπτο (1882–1956) ήταν περίοδος βαθιάς αντίφασης, με χαρακτηριστικά τόσο την εκσυγχρονισμό όσο και την εκμετάλλευση. Ενώ οι Βρετανοί εισήγαγαν υποδομές, εκπαίδευση και παρέπεμψαν απροσδόκητα τον αιγύπτιο εθνικισμό, επιβάλλονταν επίσης πολιτική καταστολή, οικονομική εκμετάλλευση και κοινωνική ανισότητα.
Οι Βρετανοί επεκτείναν σιδηρόδρομους, γέφυρες, συστήματα αρδευτικά και τον Κόλπο Σουέζ, ενισχύοντας τη μεταφορά, το εμπόριο και την οικονομική ανάπτυξη.
Ιδρύθηκε σύγχρονο εκπαιδευτικό σύστημα, δημιουργώντας σχολεία και πανεπιστήμια που παρήγαγαν τοπική νοήμων και ειδικευμένη εργατική δύναμη.
Η έκθεση σε δυτικούς ιδεαλισμούς, συνδυασμένη με την θυμωμένη αντίδραση στην ξένη κυριαρχία, αναδύει δυνατικό εθνικιστικό κίνημα που culminated στην επανάσταση του 1952 και την τελική ανεξαρτησία.
Οι βρετανικές αρχές καταστέλλοναν την αντίσταση, καθεστέρναν ή εξορίζαν εθνικιστές και αρνούνταν στους Αιγύπτιους σημαντική αυτοδιοίκηση.
Η Αιγυπτιακή οικονομία αναδιοργανώθηκε για να εξυπηρετήσει βρετανικά ενδιαφέροντα, ιδιαίτερα την παραγωγή βαμβακιού, με πλούτο που εξαγόταν και τοπικές βιομηχανίες υποτασσόμενες.
Οι κολονιακές πολιτικές διευρύναν το χάσμα μεταξύ einer εύνοιας ελίτ που ήταν συμμαχική στους Βρετανοί και της φτωχότερης πλειοψηφίας, τρεφόμενη ταραχές.
Δυτικοί πολιτιστικοί κανόνες επιβάλλονταν, περιθωριοποιώντας την παραδοσιακή αιγυπτιακή κουλτούρα και δημιουργώντας αίσθημα αποξενωμένοτητας.
Τελικά, η κολονιακή εμπειρία της Αιγύπτου ήταν δίκοπο μαχαίρι: η υλική πρόοδος ήρθε με κόστος την κυριαρχία και την κοινωνική δικαιοσύνη, ωθώντας τον σκληρό αγώνα για ανεξαρτησία.
