Πότε Γύρισε Οξεία η Φτώχεια στη Λιβύη;

Η τρέχουσα κρίση φτώχειας στη Λιβύη δεν ρίζεται σε μία ημερομηνία αλλά στην κατάρρευση της κεντρικής διακυβέρνησης μετά την επανάσταση του 2011 που καταστρέψει τον Μουαμάρ Γκαντάφι.

Κλειδιά Οδηγοί Μετα-2011 Φτώχειας

• Πολιτική αποσύνθεση: Αντιπάλες κυβερνήσεις (Τρίπολη vs Τόμπρουκ) και εκατοντάδες μιλίτσιας παράλυσαν τα εθνικά θεσμούς.
• Διαταραχή πετρελαίου: Αποκλεισμοί, επιθέσεις στα τερματικά, διαμάχες διαχείρισης μειώθηκαν δραματικά τα έσοδα εξαγωγής (95% των κρατικών εσόδων).
• Φθορά υποδομών: Ηλεκτρισμός, νερό, υγεία, μεταφορές χρειάστηκαν από αμελεία και βλάβες συγκρούσεων.
• Αποκέντρωση: Εκατό χιλιάδες εσωτερικά προσφυγές· πρόσφυγες χάσανε εσοδείες και πρόσβαση σε υπηρεσίες.
• Κατάρρευση νομίσματος & πληθωρισμός: Παράλληλοι εξαρτηματικοί ρυθμοί και εξάρτηση από εισαγωγές蚕φαγαν την αγοραστική δύναμη.
• Φυγή επενδύσεων: Η αστάθεια απέτρεψε ξένο κεφάλαιο απαραίτητο για ποικιλιομορφία.

Προ-2011 Πλαίσιο

Υπό Γκαντάφι, η Λιβύη είχε υψηλό ΑΕΠ ανά κεφάλι (πετρελαϊκό πλούτο), δωρεάν υγεία/εκπαίδευση, και επιδοτούμενη στέγαση—αλλά κανένα πολιτικό ελεύθερο, αδύνατα θεσμούς, και οικονομία εξ ολοκλήρου εξαρτημένη από υδρογονάνθρακες. Η φτώχεια υπήρχε αλλά κρύφταν από την αναδιανομή.

Προοπτικές

Η βιώσιμη μείωση φτώχειας απαιτεί ενωμένη κυβέρνηση, μεταρρύθμιση ασφαλείας, διαφανή διαχείριση πετρελαίου, και οικονομική ποικιλιομορφία—καμία ακόμη δεν επιτεύχθηκε.