Ο χρυσός ήταν η «σάρκα των θεών» για τους αρχαίους Αιγύπτιους, και ανέπτυξαν εξελιγμένες μεθόδους για να τον αποκτήσουν — τρέχοντας τον πλούτο των φαραώ, ιερών και ενός θαυμαστού υλικού πολιτισμού που εξακολουθεί να μας ξεχνά.
Η πιο κοινή τεχνική στοχεύει τις εδαφικές αποθέσεις στα牀 ποταμών και ξηρές φάραγγες (wadis), ειδικά στην Ανατολική Έρημο και Νουβία.
Για πρωτογενή χρυσό κλειδωμένο σε φλέβες κρυστάλλου, οι Αιγύπτιοι σκάβαν βαθιές σχάχτες και σηράγγες — μερικές ξεπερνώντας 100 μέτρα — σε τόπους όπως Wadi Hammamat και Bir Umm Fawakhir.
Υπάρχουν ενδείξεις ότι οι Αιγύπτιοι χρησιμοποίησαν αμαλγάμα υδράργυρου — αναμείγνυαν συνθλασμένο μέταλλο με υδράργυρο για να σχηματίσουν αμαλγάμα χρυσού-υδράργυρου, μετά θέρμαναν για να ατμισθεί ο υδράργυρος, αφήνοντας καθαρό χρυσό. Αυτή η τεχνική, εξαιρετική για την εποχή της, παρήγαγε υψηλότερης καθαρότητας χρυσό για βασιλικά και ιερατικά αντικείμενα.
Τα μεταλλεία ελέγχονταν από το κράτος, με προσωπικό συλλεγμένους εργάτες, δεσμώτες και δούλους υπό σκληρές συνθήκες. Επιγραφές σε μεταλλεία καταγράφουν εκστρατείες χιλιάδων εργατών. Ο χρυσός χρηματοδότησε μνημεία, διαπραγματεύσεις και τις προετοιμασίες για την εξακολούθηση που ορίζουν την αρχαιολογική κληρονομιά της Αιγύπτου.