Ο Γκαμάλ Αμπντελ Νάσερ Χουσεΐν υπηρέτησε ως δεύτερος Πρόεδρος της Αιγύπτου από το 1956 μέχρι τον θάνατό του το 1970, αφήνοντας ανεξίτηλο στίγμα στη σύγχρονη Μέση Ανατολή. Ως ηγέτης της Αιγύπτου, ο Νάσερ αναδύθηκε ως οδίονος υπέρμαχος του αραβικού εθνικισμού, του σοσιαλισμού και του αντιιμπεριαλισμού, διαμορφώνοντας την περιφερειακή πολιτική για δεκαετίες.
Ο Νάσερ απέκτησε prima φήμη ως κεντρικός παίκτης στο Κίνημα των Ελεύθερων Αξιωματικών, το οποίο καταστρέφει τη μοναρχία στην Αιγυπτιακή Επανάσταση του 1952. Μετά από σύντομη περίοδο ως Πρωθυπουργός, ανέλαβε την προεδρία το 1956, το ίδιο έτος που εθνοποίησε την Εταιρεία του Διαδρόμου του Σουέζ — μια θρασυκάρδια κίνηση που διέπραξε την Κρίση του Σουέζ και ομόφωνα τον καθίδρυσε ως ήρωα της αντιαποικιακής αντίστασης σε όλο τον αραβικό κόσμο.
Εσωτερικά, ο Νάσερ διέδιωξε φιλόδοξες αγροτικές μεταρρυθμίσεις, προσπάθειες βιομηχανοποίησης και επέκταση της εκπαίδευσης και της υγείας. Το δικό του στυλ «αραβικός σοσιαλισμός» στοχάζονταν να μειώσει την ανισότητα και να περιορίσει τον ξένο οικονομικό έλεγχο. Διεθνώς, υπηρέτησε την Παναραβική ενότητα, διαμορφώνοντας για λίγο την Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία με τη Συρία (1958–1961) και υποστηρίζοντας απελευθερωτικά κινήματα από την Αλγερία μέχρι το Υέμεν.
Η κληρονομιά του Νάσερ είναι πολύπλοκη. Η ήττα του Πολέμου των Εξαήμερων το 1967 ήταν σοβαρή πληγή, ωστόσο η δημοφιλία του παρέμεινε. Παρέμεινε σύμβολο αξιοπρέπειας, κυριαρχίας και κοινωνικής δικαιοσύνης για πολλούς Αράβες. Οι ομιλίες του, που απονεμόταν στην κοινη αραβική, συνδέονταν άμεσα με τους συνηθισμένους πολίτες, ένα επαναστηριακό στυλ για την εποχή.
Όταν ο Νάσερ πέθανε το 1970, εκατομμύρια χύθηκαν στους δρόμους του Καΐρου για την κηδεία του, μάρτυρας της βαθιάς του συναισθηματικής αντήχησης. Σήμερα, θυμάται ως αρχιτέκτονας της σύγχρονης Αιγύπτου και καθοριστική φωνή στη μάχη του Global South για αυτοκαθορισμό.
