Οι μαύρες κοινότητες αντέδρασαν με οξυτά αντικείμενο στα προγράμματα σταδιακής απελευθέρωσης που πρόβλεπαν αποζημίωση των δεσποτών. Θεώρησαν τέτοιες προτάσεις ως νόμιμες ποιήσεις των ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων των δεσποτών πάνω στα ανθρώπινα δικαιώματα των σκλάβων. Βασικές αντιδράσεις περιλάμβαναν:
Η ελευθερία δεσμευμένη στην πληρωμή του δεσπότη βλέπονταν ως διατήρηση του συστήματος που αρνούνταν την αξιοπρέπεια τους για γενιές.
Μαύροι ηγέτες οργάνωσαν δημόσιες συναντήσεις, υποσχέσεις και διαμαρτυρίες ζητώντας άμεση, μη αποζημιωμένη απελευθέρωση.
Το δίκτυο διαφυγών παρέμεινε, επιτρέποντας στους σκλάβους να ανακτήσουν την ελευθερία τους ανεξάρτητα από νομοθετικές συμβιβασμούς.
Ο DouglassSupported ότι η αποζημιωμένη απελευθέρωση πλουτίζε τους δεσπότες και επεκτείναινε την ανθρωπίνη υποβάθμιση.
Αктивиστές όπως ο Douglass, ο Martin Delany και η Sojourner Truthépειν ότι γενιές αμισθί εργασίας δικαιούταν τους Μαύρους στην ελευθερία χωρίς συνθήκες.
Ομάδες όπως η Εθνική Λίγα Ισών Δικαιωμάτων μορφώθηκαν για να προωθήσουν την αναπροσώπευση, τα ίσα δικαιώματα και την μη αποζημιωμένη απελευθέρωση.
Αυτή η αντίσταση υπενθύμισε μια θεμελιώδη αλήθεια: για τους σκλάβους, η ελευθερία δεν ήταν χαρτοποιητικό αλλά αναπηρώδες δικαίωμα.
