Τα αфриικανικά δάση υγρών — που εκτείνονται στη λεκάνη του Κονγκό, τη δυτική αфриικανή ακτή και τη Μαδαγασκάρ — αντιμετωπίζουν ξεχωριστή μεταμόρφωση από ανθρώπινες δραστηριότητες. Η κατανόηση αυτών των επιδράσεων είναι ουσιώδης για το σχεδιασμό διατήρησης.
Μεγαλέκκαθαρισμός για γεωργία, εμπορική εκμετάλλευση ξύλου και υποδομή αφαιρεί κάλυψη δάσους, κομματίζει το habitat και μειώνει την βιοποικιλότητα. Η λεκάνη του Κονγκό χάνει περίπου 1-1,5% δάσους ετησίως.
Μεταβατική καλλιέργεια, αυτοαποδοτική γεωργία και βιομηχανικές φυτείες (κάκαο, ελαιόφουρνος, καουτσούκ) μετατρέπουν δάσος σε αγροτεμάχια. Η ζήτηση εμπορευμάτων οδηγεί τόσο μικρογεωργούς όσο και εταιρικές εκμετάλλευσεις.
Χρυσός, διαμάντια, κολτάν και άλλοι μετάλλεις προκαλούν καταστροφή habitat, ρύπανση νερού (υδράργυρος, κυανίδα), και ισηματική ρύπανση. Χειροτεχνική και βιομηχανική ορυχεία και οι δύο συνεισφέρουν.
Εκτεινόμενες πόλεις και χωριά καταναλώνουν τις άκρες δάσων, κομματίζοντας οικοσυστήματα και αυξάνοντας την ανθρωπο-αγρια διαμάχη. Δίκτυα υποδομών επιταχύνουν την πρόσβαση σε προηγουμένως απομακρυσμένες περιοχές.
Δρόμοι, φράγματα και υδροηλεκτρικά έργα διχοτομούν habitats, διαταράσσουν οικολογικούς κορύδους και μετατοπίζουν εγχώριες κοινότητες. Οι δρόμοι ειδικά επιτρέπουν περαιτέρω εκμετάλλευση.
Κυνηγετό bushmeat και παράνομη εμπορία άγριας ζωής (ελεφαντοστού, λεπίδες πανγκολίν, exotic pets) εξαντλούν κλειδιά είδη, διαταράσσοντας διασπορά σπόρων, δυναμική хищητή-θύματος και αναγέννηση δάσους.
Αλλαγμένα μοτίβα βροχόπτωσης, αυξημένες θερμοκρασίες και ακραία καιρικά φαινόμενα επιβαρύνουν δασικά οικοσυστήματα, πιθανώς διεκκινώντας dieback και μετατοπισμένους συνθέσεις.
Βιομηχανικά απόβλητα, γεωργική ρύπανση (πεστιδίδες, λιπάσματα), και πλαστικά απόβλητα υποβαθμίζουν την ποιότητα νερού και την εδαφική υγεία στις λεκάνες απορροής δάσους.
Μη εγχώρια φύτα, ζώα και παθήματα διακινδυνεύουν τα εγχώρια, αλλάζουν καθεστώτες φωτιάς και διαταράσσουν οικολογικές σχέσεις.
Η απομάκρυνση παραδοσιακών κοινωνιών φθείρει αιώνες βιώσιμης γνώσης διαχείρισης δάσους και πολιτιστικές συνδέσεις με τη γη.
Η αντιμετώπιση αυτών των συνδεδεμένων απειλών απαιτεί ολοκληρωμένες προσεγγίσεις: ενισχυμένες προστατευόμενες περιοχές, διαχείριση βάσει κοινότητας, πιστοποιητικά βιωσιμότητας, διεθνή μηχανισμοί χορήγησης (REDD+) και αναγνώριση εγχωριακών δικαιωμάτων γης.
