Κλιματικά μοντέλα συμφωνούν σε μια άκρη πρόβλεψη για την μεγαλύτερη καύσωνα έρημο του κόσμου τον επόμενο αιώνα: η Σαχάρα θα γίνει συγκεκριμένα πιο καυτή, πιο στεγνή, και μεγαλύτερη, με κατακερματισμένες συνέπειες για οικοσυστήματα, υδρική ασφάλεια, και ανθρώπινους πληθυσμούς σε όλη τη Βόρεια Αφρική και το Σαέλ.
Η θέρμανση θα είναι πιο έντονη στη βόρεια και κεντρική Σαχάρα. Καλοκαιρινές ακμές θα ξεπερνούν τακτικά 50°C (122°F), ωθώντας τα όρια της ανθρώπινης καταλληλότητας και αυξάνοντας τον θερμικό στρες στα κτήνα και τις καλλιέργειες.
Η συνολική βροχόπτωση θα μειωθεί, αλλά ο χαρακτήρας της βροχής θα αλλάξει—λιγότερες ελαφριές βροχές, πιο βίαιες, απρόβλεπτες καταιγίδες που προκαλούν αιφνίδιες πλημμύρες αντί για αναφόρτιση εδάφους. Ο ήδη υπεραφειδώς πυρήνας θα επεκτείνεται νοτιά.
Το Σαέλ—η φρικτής ζώνη μετάβασης νότια της Σαχάρας—θα υποστεί το μεγαλύτερο βάρος. Οι ζώνες βλάστησης θα μετατοπιστούν βορρά, αλλά η έρημος προχωράει γρηγορότερα. Λιβαδιά και σαβάνα θα αποβάθμισουν σε φρύγανα και άμμο. Υπάρχουσες ergs (άμμου θάλασσες) όπως η Grand Erg Oriental θα γίνουν πιο ενεργές, με θίψεις που μετανεστιάζουν γρηγορότερα λόγω ισχυρότερων ανέμων και λιγότερης βλαστητικής αγκύρωσης.
Εξειδικευμένα είδη Σαχάρας—άνταλοξ αntilόπες, δάμα γκαζέλα, Σαχάρα τσιτά, φυτία προσαρμοσμένα στην έρημο—αντιμετωπίζουν υπαρξιακό κίνδυνο. Πολλά δεν μπορούν να μετανεστιάσουν αρκετά γρήγορα ή να προσαρμοστούν στο ρυθμό αλλαγής. Οι rythμοι εξαφάνισης θα επιταχυνθούν.
Απολιθωμένα υδρόστερα (σαν το Nubian Sandstone Aquifer System), ήδη υπό πίεση από γεωργική αντλία, θα λάβουν σχεδόν μηδενική φυσική αναφόρτιση. Το "νερό μεταλλεία" θα εξαντλήσει πεπερασμένα αποθέματα, προκαλώντας γεωργική σύρραξη στα οάση.
Μέχρι το 2100, δεσιάδες εκατομμύρια στο Σαέλ και την περιφέρεια Σαχάρας μπορεί να αντιμετωπίσουν αναγκαστική μετακίνηση. Αποτυχίες καλλιεργειών, απώλεια νομών, και πόλεμοι νερού θα ωθήσουν μετανάστευση σε ακτιαίες πόλεις και Ευρώπη, επιδεινώνοντας την πολιτική αστάθεια. Η λεκάνη Λίμνης Τσαδ—ήδη ανθρωπιστική φλόγα—επεξεργάζεται αυτόν τον συνδετικό κύκλο κλίματος, σύγκρουσης, και μετακίνησης.
Αυτές οι προβλέψεις υποθέτουν σενάρια υψηλών εκπομπών (SSP3-7.0 / SSP5-8.5). Επιθετική παγκόσμια αποθειώδης (SSP1-2.6) θα μπορούσε να μισώσει την αύξηση θερμοκρασίας και να σταθεροποιήσει τις μειώσεις βροχής. Περιφερειακή προσαρμογή—Μεγάλο Πράσινο Τείχος reforestation, ηλιοελεκτρικά αποαλμυρωτικά, κλιματικά-έξυπνα γεωργικά, διασυνοριακές συνθήκες νερού—μπορεί να χτίσει ανθεκτικότητα αλλά δεν μπορεί να αντιστρέψει πλήρως την ανεξέλεγκτη θέρμανση.
Η Σαχάρα του 2124 θα είναι μια πιο ακραία, λιγότερο συγχωρητική έκδοση του εαυτού της. Η επέκτασή της θα ξαναγράψει τους χάρτες της καταλληλότητας στην Αφρική. Το βαθμό της θα εξαρτηθεί εξ ολοκλήρου από τις επιλογές εκπομπών που θα γίνουν στα επόμενα δύο δεκαετιά.
