Παρά την εξαιρετική ξηρασία, η Σαχάρα υποστηρίζει ανθρώπινη ζωή σε διάφορα διακριτά ζώνες όπου το νερό ή οι πόροι είναι προσβάσιμοι:
Φυσικές πηγές ή απολιθωμένα υδροφόρα δημιουργούν νησίδες πρασινάδας. Ιστορικές πόλεις όπως η Γκαρντάϊα (Αλγερία), η Ωάση Σίβα (Αίγυπτος) και η Γκατ (Λιβύη) ευδοκιμούν γύρω από αυτές τις πηγές νερού, υποστηρίζοντας γεωργία και μόνιμες κοινότητες.
Ο Νείλος (Αίγυπτος/Σουδάν) και ο Νίγηρας (Μάλι/Νίγηρας) διασχίζουν την έρημο, παρέχοντας φωλιάριζουσες πεδιάδες πλημμύρας για πυκνούς γεωργικούς πληθυσμούς και μεγάλες πόλεις.
Τα υψώματα όπως τα Όρη Χογκάρ (Αλγερία), τα Όρη Τιμπέστι (Τσάντ) και τα Όρη Αϊρ (Νίγηρας) λαμβάνουν ελαφρώς περισσότερη βροχή. Ομάδες Μπέρμπερ και Τουαρέκ ασκούν μεταβιβαστικό νομαδικό κτηνοτροφία και καρποκαλλιέργεια τερασών στις κοιλάδες.
Οι δρομοί καραβάνων εξέτρεψαν ξαφνικές πόλεις όπως η Τιμπουκτού και η Τζενέ (Μάλι) και η Αγκαντέζ (Νίγηρας). Αν και το εμπόριο έχει μειωθεί, αυτές οι πόλεις παραμένουν πολιτιστικά κέντρα.
Οι ανακαλύψεις πετρελαίου και φυσικού αερίου δημιούργησαν βιομηχανικά κέντρα όπως η Χασί Μεσσάουντ και η Ιν Σαλάχ (Αλγερία), τραβώντας εργαζόμενους και υποδομές.
Η ζωή στη Σαχάρα παραμένει δύσκολη—άκραιη ζέστη, έλλειψη νερού, μετακινούμενες αμμόλοφοι—αλλά οι ντόπιοι λαοί έχουν προσαρμοστεί przez χιλιετηρίδες μέσω νομαδικών παραδόσεων, διαχείρισης νερού και βαθιάς οικολογικής γνώσης.