Ναι — μόνιμοι ανθρώπινοι οικισμοί υπάρχουν στους χαμηλούς κλώνες του Ιμαλιά, έως περίπου 5.000 μέτρα (16.400 πόδια) υψόμετρο. Πάνω από αυτό, οι συνθήκες γίνονται πολύ ακραίες για ολόχρονη κατοικία.
Κοινότητες σε περιοχές όπως η Λαδάκ (Ινδία), Μουστάγκ (Νεπάλ), και μέρη της Θιβέτ έχουν προσαρμοστεί σε αιώνες στην υψηλή υψόμετρη ζωή. Τα σπίτια χτίζονται με παχύ λιθικά τοιχώματα, μικρά παράθυρα, και επίπεδα δώματα για στεγνασιά καλλιεργειών και καυσίμων. Η γεωργία εστιάζει σε κριθάρι, φαγόπυρο, και ανθεκτικά λαχανικά· γαϊδούρια και ντζόμια παρέχουν κρέας, γάλα, μαλλί, και μεταφορά.
Πάνω από 5.000μ, η kombινάσιων υποξίας (χαμηλό οξυγόνο), υπο-μηδενικών θερμοκρασιών, έντασης UV ακτίνων, και βίαιων ανέμων κάνει την μόνιμη κατοικία αδύνατη. Καμία χωριό δεν υπάρχει στη «ζώνη θανάτου» (πάνω από 7.500μ).
Αλπινιστές και πεζοπόροι χρησιμοποιούν ορεινά καταφύγια (τεχάους, καταφύγια) κατά μήκος δημοφιλών διαδρομών — π.χ. περίπατος Everest Base Camp, Κύκλος Ανναπούρνας. Αυτά παρέχουν βασικό χώρο ύπνου, γεύματα, και επείγουσα στέγη, αλλά είναι μόνιμες κατοικίες. Λειτουργούν εποχιακά και κατενέμονται από περιστρεφόμενες ομάδες από χαμηλότερα χωριά.
Αναχώρηση παγετώνων, απρόβλεπτη χιονοπτώση, και έλλειψη νερού απειλούν ολοένα και περισσότερο τις υψηλής υψόμετρου ζωντανές, αναγκάζοντας μερικές κοινότητες να μετακομίσουν χαμηλότερα.
