Η Αυτοκρατορία του Μάλι — η μεσαιωνική υπερδύναμη της Δυτικής Αφρικής (π.χ. 1235-1600) — υποχώρησε μέσω σύγκλισης εξωτερικής επίθεσης, εσωτερικής κατακερματισμού, οικονομικής διαταραχής και περιβαλλοντικής πίεσης στα 15ο-16ο αιώνα.
Υπό τον Σοννί Αλί (βασ. 1464-1492) και τον Ασκιά Μουχάμαντ (βασ. 1493-1528), η αναδυόμενη Αυτοκρατορία Σονγκάι κατακτά 체계ματικά τις ανατολικές περιοχές του Μάλι — Τιμπουκτού (1468), Τζένε (1473), περιοχή Γκάο. Τα επαγγελματικά ιππικά και ναυτικά δυνάμεις του Σονγκάι στον ποταμό Νίγερ υπέρβαλλαν τις αδυνατισμένες αμύνας του Μάλι. Το 1500, ο Σονγκάι έλεγχε τους κρίσιμους τερματισμούς της trans-Σαχαρικής εμπορικής διαδρομής.
Το Μάλι υπέφερε επαναλαμβανόμενες διαμαρτυρίες διαδοχής μετά τον θάνατο του Μάντσα Μούσα (1337). Αντιπάλους διεκδικητές, περιφερειακές κουβερνήσεις (farbas) που διεκδικούσαν αυτονομία, και κομματικοπαίγνια στην αυλή παράλυσαν την κεντρική εξουσία. Η αυτοκρατορία κατακερματίστηκε σε ανταγωνιζόμενες αρχηγείες αδίκοπες να συντονίσουν άμυνα ή κινητοποίηση πόρων.
Η πορτογαλική ναυτική εξερεύνηση (1440 και μετά) ίδρυσε άμεσους θαλάσσιους δρόμους στα χρυσά φίλια της Δυτικής Αφρικής (Ακάν/Χρυσή Ακτή) και αργότερα βραζιλιανού χρυσού. Αυτό παρέκαμψε το δίκτυο καραβάνας trans-Σαχαρικής που είχε πλουτίσει το Μάλι για αιώνες. Τα χρυσά έσοδα — η φισκάλια ραχοκοκαλιά του Μάλι — συνελαλύθηκαν καθώς το εμπόριο ανακατευθύνθηκε στους ακτιαίους ευρωπαϊκούς φρούρους.
Η μαρόκινει εισβολή του 1591 στους Σονγκάι (Μάχη Τονντίμπι) κατέστρεψε την διαδοχική ηγεμονία αλλά δεν ανέκαμψε το Μάλι. Η περιοχή κατακερματίστηκε σε μικρότερα κράτη (Βαμβαρα βασίλεια, Φουλάνι τζιهاد κράτη, αργότερα γαλλικά κολωνικά εδάφη). Η αυτοκρατορική παράδοση του Μάλι επιβιώνει μόνο στην προφορική ιστορία και την πολιτιστική μνήμη του Μαντέν κόσμου.
Η πτώση της Αυτοκρατορίας του Μάλι δείχνει πώς η κλιματική αλλαγή, η τεχνολογική διαταραχή (ναυτικό εμπόριο), και η πολιτική αποσύνθεση μπορούν να καταστρέψουν ακόμα και τις πλουσιότερες μεσαιωνικές αфриικανικές κρατικότητες.