Η Καλικούτ, επίσης γνωστή ως Κοζίκοντε, είναι πόλη στη νότια ινδική πολιτεία της Κεραλά. Κατά τη Μεσαίωνα, ονομάζονταν «Πόλη των Μπαχαρικών» για τη φήμη της ως εμπορικό κέντρο για μπαχαρικά. Ο λαός της πόλης είναι εθνικά και θρησκευτικά μεικτός. Η πόλη έχει βαθιά ιστορία που φτάνει στο 14ο αιώνα.
Αυτή είναι η καρδιά της πόλης και ήταν ποτέ η κύρια αυλή του παλάτι για τους ηγέτες Ζαμόριν, βασιλιάδες της Κεραλά κατά τη Μεσαίωνα. Η πλατεία περιλαμβάνει ένα μεγάλο πάρκο περιβαλλόμενο από σημαντικούς αρχαίους και σύγχρονους ναούς, τζαμιά και εκκλησίες. Το γραφείο της Commonwealth Trust, μια από τις παλαιότερες ιδρύσεις της πόλης, βρίσκεται εδώ, καθώς και ένας αριθμός σύγχρονων κυβερνητικών κτιρίων. Ο συγκρότημα κυκλώνεται από 250 φωτιστικές στήλες σχεδιασμένες στο κολονιακό στυλ του 19ου αιώνα.
Στην Παραλία Καππάντ υπάρχει ένα μνημείο που αναμνησκει την προσγείωση του Βάσκο ντα Γκάμα, του πρώτου ευρωπαϊκού εξερευνητή που έφτασε σε αυτή την περιοχή, καθώς και έναν αρχαίο ναό χτισμένο σε έναν λόφο. Η προσγείωση του ντα Γκάμα το 1498 ξεκίνησε την εισαγωγή της ευρωπαϊκής εξερεύνησης της ινδικής περιοχής, κορυφούμενη με την αποικιοκρατία από τους Βρετανούς.
Σύμφωνα με την τοπική ιστορία, ο Φάρος Θικκότι χτίστηκε στα ερείπια ενός ναυαγίου κοντά στη βραχυώδη ακτή. Εγερθείς το 1847, ο φάρος είναι τώρα τουριστικό μνημείο και μεταναστευτικός σταθμός για πουλιά που περνούν από την περιοχή. Οι επισκέπτες μπορούν να ανεβούν τις σκαλές στην κορυφή του φάρου και να απολαύσουν την εκτεταμένη θέα του τραχύ Αραβικού Πελάγους.
Αυτός είναι ο επίσημος αρχαίος ναός του λαού Ναγαρίκ, οι οποίοι μετέφεραν στην περιοχή τον 16ο αιώνα. Ο ναός περιλαμβάνει τρία πετρώδη σπηλιά γλυμμένα με γλυπτές και τοιχωμούς που χαρακτηρίζουν ήρωες και ηρωίνες του «Βαδακκανπάττου», μιας συλλογής λαϊκών τραγουδιών μεσαιωνικής προέλευσης. Σχηματίζει το κέντρο της «Γιορτής Λοκανάρκαβου», μιας εβδομαδιαίας γιορτής.
Αυτός ο 14ου αιώνα ναός, σχεδιασμένος σε ξύλο και laterite (ένας πέτρας πλούσιος σε σίδηρο και αλουμίνιο), είναι πρωταρχικό παράδειγμα εγχώριας κεραλαϊκής αρχιτεκτονικής. Στις ημέρες της δόξας του, αυτός ο ναός ήταν το κέντρο της «Ρεβατί Πατατάναμ» γιορτής, μιας εβδομαδιαίας γιορτής μάθησης και σπουδών.
