Συνιστώντας τον μεγαλύτερο δασικό βάλτο του κόσμου και το θέμα του Εθνικού Πάρκου Σουνδαρμπανς, οι Σουνδαρμπανς περιέχουν μερικά από τα πιο άγρια εδάφη της γης. Είναι ένα μεγάλο σφραγίδα πυκνού δάσους, καλυμμένων υδάτινων καναλιών και μεγάλων, επικίνδυνων ζώων που εκτείνεται στα σύνορα της Ινδίας και της Μπαγκλαντές. Μέσος όρος, κάποιος τρώγεται κάθε μέρα εδώ από ένα μεγάλο ζώο, όπως ο διάσημος βασιλικός βεγγαλικός τίγρης.
Οι Σουνδαρμπανς βρίσκονται στην βόρεια άκρη του Κόλπου του Βεγγαλίας, διεισδύοντας περίπου 50 μίλια εσωτερικά. Το μερίδιο της Μπαγκλαντές στους Σουνδαρμπανς είναι πολύ μεγαλύτερο από το της γειτονικής Ινδίας, με περίπου 6.000 τετραγωνικά μίλια impenetrable υδατινών δασών.
Ο καιρός είναι γενικά καυτός και εξαιρετικά υγρός. Αμμοειδείς και κυκλώνες έχουν συχνά προστεθεί στο μίγμα και συχνά έχουν αλλάξει την τοποθέτηση αυτού του παράξενου υδατινού δάσους. Η «ξηρή περίοδος» είναι από Νοέμβριο έως Απρίλιο, και είναι η πιο δημοφιλής περίοδος για επισκέψεις.
Από την πρωτεύουσα της Μπαγκλαντές Ντάκα, οι Σουνδαρμπανς είναι προσβάσιμα με λεωφορείο στο Κουλνά. Εναλλακτικά, η ινδική πλευρά των Σουνδαρμπανς είναι μια σύντομη λεωφορείο διαδρομή από το Κόλκατα.
Η περιοχή κατακλύστηκε πρώτα από Ινδούς που φεύγαν εισβολείς Μουσουλμάνους και Κίλτζι που φεύγαν από Αφγανούς. Για τα τελευταία λίγonesa αιώνες, ωστόσο, η περιοχή είναι αραιά κατοικημένη για προφανείς λόγους (έκτοξη υγρασία, επικίνδυνο θήραμα και δυσκολία εύρεσης γλυκού νερού).
Εκτός από τον φόβο που χτυπάει αυτή η περιοχή στους περισσότερους επισκέπτες, αυτή επίσης έχει εμπνεύσει εμάθεια. Θεωρούμενη μια από τις μεγαλύτερες φυσικές θαυμασίες του κόσμου, οι Σουνδαρμπανς προστέθηκαν στη λίστα Παγκόσμιας Κληρονομιάς του UNESCO το 1997.
