Ο κινεζικός πολιτισμός, μεταξύ των παλαιότερων συνεχών πολιτισμών του κόσμου, υφαίνει φιλοσοφία, τέχνη, κουζίνα και κοινωνική ηθική σε ένα ταπετσαρία που προσαρμόστηκε χωρίς να σπάσει σε δυναστείες, επαναστάσεις και παγκοσμιοποίηση.
Οικογένεια (家, jiā) είναι το κέντρο βαρύτητας — πολυγενεαλογική, αμοιβαία υποχρεωτική, προγόνους-τιμώμενη. Η γονική ευσέβεια (孝, xiào) δομήσει τη διαγενεαλογική σέβασμα και φροντίδα. Η εκπαίδευση τιμείται ως μονοπάτι αυτοκατασκευής και τιμής οικογένειας, από τις αυτοκρατορικές εξετάσεις μέχρι τη σύγχρονη ένταση gaokao.
Κονφουκιανισμός παρέχει ηθική αρχιτεκτονική: ευγένεια (ren),便利 (li), ιεραρχία. Ταοϊσμός προσφέρει κοσμική ισορροπία: yin-yang, wu wei (αδράνεια δράση), αρμονία με τη φύση. Βουδισμός (αφίξει 1ος αιώνας μ.Χ.) προσθέτει κάρμα, συμπονορία, ατελής — σινικισμένο σε Chan (Ζεν), Pure Land και Θιβετιανές παραδόσεις.
Καλλιγραφία, μουστική ζωγραφική, πορσελάνη, ποίηση — μορφές τέχνης όπου η βούρτσα αποκαλύπτει χαρακτήρα. Η περιφερειακή ποικιλία της κουζίνας (Σιτσουάν φωτιά, Καντόνεσε λεπτότητα, Σαντονγκ τέχνη) ενώνεται γύρω από fan (σίτη) και cai (πιάτα), κοινόχρηστα οικογενειακά. Ο σεληνιακός ημερολόγιος διέπει γιορτές: Γιορτή Άνοιξης (Νέα Χρονιά), Γιορτή Φανών, Γιορτή Δράκου, Γιορτή Μεσαίας Αύστου — κάθε μια με ξεχωριστά φαγητά, τελετουργίες και οικογενειακές συναντήσεις.
Η σύγχρονη Κίνα διαπραγματεύεται παράδοση και μεταμόρφωση καθημερινά. Η αντοχή του πολιτισμού κείται στην ικανότητά του να απορροφά, αναδιατυπώνει και μεταδίδει.
