Η εξαιρετική βιοποικιλότητα της Νοτιοανατολικής Ασίας αντανακλάται στη βλάστησή της, σχήματισμένη από γεωγραφικό πλάτος, ύψος, βροχόπτωση και γεωλογία. Έξι κύριοι τύποι κυριαρχούν:
Έκταση: Πιο διαδεδομένα—Ινδονησία, Μαλαισία, Μπρουνέι, Φιλιππίνες, νότια Ταϊλάνδη.
Χαρακτηριστικά: Πολυστρωματικό δάσος (30–50μ), τεράστιος πλούτος είδων (dipterocarps, σύκα, λιάνα), υψηλή ενδημικότητα. Απειλούμενα από το 벌목 και μετατροπή σε ελαιοφουρνίες.
Έκταση: Πλευρές βουνών—Ιμαλάγια, Crocker Range (Borneo), Κεντρικά Υψηλά (Βιετνάμ), ψηλά της Παπούα.
Χαρακτηριστικά: Πιο δροσερά, υγρά· κωνοφόρα (podocarps), δρυτές, ροδοδένδρο, μούχλια «νέφη δάση» πάνω από 1.500μ. Υψηλή ενδημικότητα.
Έκταση: Προστατευμένες ακτές—Ινδονησία (μεgalότερη), Ταϊλάνδη, Μιανμάρ, Δέλτα Μékong, Φιλιππίνες.
Χαρακτηριστικά: Αλατοφόρα δέντρα (Rhizophora, Avicennia), ρίζες στύλων, βρεφοκμαστήρια για αλιεία, απο SEQ του άνθρακα, φράγματα καταιγίδων. Σοβαρά χαμένα λόγω υδατοκαλλιέργειας.
Έκταση: Υγροτοπικά χαμηλά—Borneo (Sabah, Sarawak, Kalimantan), Sumatra, Χερσόνησος Μαλαισίας.
Χαρακτηριστικά: Οξέα, φτωχοί σε θρεπτικά τυρλί εδάφη· εξειδικευμένη βλάστηση (ramin, meranti). Τεράστιοι αποθηκευτικοί χώροι άνθρακα. Αποστράγγισμα για φυτείες, προκαλώντας φωτιές και καπνό.
Έκταση: Μονσούνα κλίματα με έντονη ξηρά περίοδο—κεντρική Ταϊλάνδη, Καμπότζη, Λάος, Βιετνάμ, Μιανμάρ.
Χαρακτηριστικά: Δέντρα ρίχνουν φύλλα ξηρούς μήνες (Δεκ–Απρ); τέκ, dipterocarpus, βαμβού υποδάσος. Προσαρμοσμένα στη φωτιά.
Έκταση: Εσωτερικά rain-shadow—κεντρική Μιανμάρ (Ξηρή Ζώνη), Πλάτω Korat (Ταϊλάνδη), μέρη Βιετνάμ, Νήσοι Λιγότερη Σούνδα.
Χαρακτηριστικά: Χόρτα, σκαλόπους, σκορπιζόμενα δέντρα· διατηρούνται από φωτιά, νομεύση, εποχική ξηρασία. Υποστηρίζουν μεγάλα χοντροφάγια (banteng, ελάφια).
Όλοι οι τύποι αντιμετωπίζουν έντονη πίεση: αποδασισμός, αποστράγγιση, μετατροπή, κλιματική αλλαγή. Προστατευόμενες περιοχές (π.χ. Gunung Leuser, Taman Negara, Cardamom Mountains) προστατεύουν υπόλοιπα, αλλά η συνδεσιμότητα και η εφαρμογή παραμένουν προκλήσεις.
