Πολύ πριν οι Πορτογάλοι φτάσουν το 1509, η χερσόνησος της Μαλάγιας ήταν ένα κρίσιμο ναυτικό σταυροδρόμι, και η **Μαλακά (Melaka)** στάθηκε ως το στέφανό της. Η σημασία της προέκλιπε από μια σύγκλιση γεωγραφίας, εμπορίας και γεωπολιτικής.
Η Μαλακά καθημένει στο στενότερο σημείο της **Στενής της Μαλακάς**, την κύρια ναυτιλία αρτηρία που συνδέει τον Ινδικό Ωκεανό με τη Νότια Κινέζικη Θάλασσα (Ειρηνικός Ωκεανός). Αυτό το σημείο φραγμού την έκανε την αναπόφευκτη πύλη για το εμπόριο μεταξύ:
Η Μαλακά λειτουργούσε ως **ελεύθερο λιμάνι και αποθηκευτικός κόλπος**. Εμπόροι από Αραβία, Περσία, Ινδία, Κίνα, Java και τον αρχιπέλαγο συναντιόμουν εκεί για να ανταλλάσσουν αγαθά χωρίς να διανύουν υδράς πλημμυρισμένες από πειρατές. Οι άρχοντες της πόλης παρείχαν ασφάλεια, τυποποιημένα βάρη και μια πολυπολιτισμική διοίκηση που διευκόλυνε την εμπιστοσύνη.
Ως η μόνη ευρωπαϊκή δύναμη στην περιοχή εκείνη την εποχή, η Πορτογαλία αναγνώρισε τη στρατηγική και οικονομική αξία της Μαλακάς. Ο Afonso de Albuquerque κατακτούσε την πόλη το 1511, καθιστώντας την την **πρωτεύουσα της Πορτογαλικής Ασίας**—τον κεντρικό άξονα του Estado da Índia που εκτείνονταν από το Goa στο Macau.
Υπό πορτογαλική κυριαρχία, η Μαλακά έγινε κέντρο για ιεζουιτική και φραγγισκανική μισιονάριο δραστηριότητα (ο Άγιος Φραγκίσκος Ξαβιέρας βασίστηκε εκεί) και στρατιωτικό avampost που προβάλλει δύναμη στον αρχιπέλαγο.
Αν και οι Πορτογάλοι έχασαν τη Μαλακά στους Ολλανδούς το 1641, ο ρόλος της ως «Βενετία της Ανατολής» σχήμασε τις εμπορικές, πολιτισμικές και πολιτικές διαδρομές της περιοχής για αιώνες. Σήμερα, το ιστορικό της κέντρο που καταχωρείται στην UNESCO διατηρεί στρώσεις μαλάγιας, κινεζικής, πορτογαλικής, ολλανδικής και βρετανικής κληρονομιάς.
