Ο Καζακ λαός, σχήματισμένος από τη νομάδική ζωή στην κεντροασιατική στέπη, ανέπτυξε πρακτικές και πολιτισμικές καινοτομίες τέλειως προσαρμοσμένες στο περιβάλλον τους. Αυτά δεν είναι "εφευρέσεις" στο νόημα βρεβετών—είναι εξελιγμένες παραδόσεις διαμορφωμένες σε αιώνες που παραμένουν κεντρικές στην καζακ ταυτότητα σήμερα.
Κυκλικό, πλεγματωμένο τοιχωμένο σπίτι καλυμμένο με φούλ, η γκιούρτα μπορεί να συναρμολογηθεί ή να κατεβεί σε ώρες. Η αεροδυναμική της μορφή αντέχει τους ανέμους της στέπης· η μόνωση φούλ χειρίζεται -40°C χειμώνες και καλοκαίρι ζέστη. Ο στέφανος (σανγύρακ) αερίζει καπνό και αφήνει φως. Η UNESCO αναγνωρίζει τη γκιούρτα ως Ακατανομή Πνευματική Κληρονομιά. Σύγχρονες παραλλαγές χρησιμοποιούν καμβά και χάλυβα αλλά διατηρούν την гениаль γεωμετρία.
Μακρύλαιμο, αμοιβαίο λούτο με δύο χορδές (παραδοσιακά χορδή, τώρα νάilon), το ντομπρά είναι η φωνή του καζακ λαϊκού μουσικής. Παίζεται με γρήγορο στρούμινγκ (σέρτπε) ή τσιμπημα (τοκπέ), συνοδεύει επική ποίηση (τζιράου), χορό και ιμπροβισάτιον. Η κυριαρχία απαιτεί δεκαετίες. Είναι το εθνικό όργανο—ομόπαρόν σε γιορτές, διαγωνισμούς (αϊτύς) και οικογενειακές συγκεντρώσεις.
Παίζεται με αστραγάλους προβάτων (ασίκ) ή πέτρες, αυτό το παιχνίδι μοιάζει με συνδυασμό ζακ, μαρμπλών και πετάγματα πουλιάς. Οι παίκτες τσικλάνε ένα "σούτερ" αστράγαλο για να βγάλουν στόχους από έναν κύκλο. Οι κανόνες ποικίλλουν περιφερειακά. Αναπτύσσει χειρο-οφθαλμική συντονισμό, στρατηγική και κοινωνική δέσμευση—παίζεται από παιδιά και γέροντες. Διαγωνισμοί οργανώνονται τώρα εθνικά.
Βραστό κρέας (άλογο, μουνί ή αρνί), χειροκοπητά λαζανιά και πλούσιο βούλι, τρώγεται κοινωνικά από κοινή πιάτο—παραδοσιακά με χέρια (λόγω "πέντε δάχτυλα"). Σερβίρεται με σάλτσα κρεμυδιού (τουζίκ) και μπολ σούπας. Το ντύσιμο—ο οικοδεσπότης κρεμάς επιλογές κομμάτια για τιμώμενους καλεσμένους—υποσυμπίπτει τη στέπην φιλοξενίας. Είναι φαγητό γιορτής, φαγητό ταυτότητας, φαγητό διπλωματίας.
Ελαφρώς αλκοολούχο (1–3%), οξύ, αφρώδες, το κουμύς γίνεται ζυμώνοντας γάλα αλογάς σε δερμάτινες σακούλες (σαμπά) με συνεχή κίνηση. Παραδοσιακά καταναλώνεται καθημερινά, προσφέρεται σε ξένους, χρησιμοποιείται ιατρικά για πέψη, φυματίωση, αντοχή. Η σύγχρονη παραγωγή χρησιμοποιεί ελεγμένη ζύμωση, αλλά νομάδικές οικογένειες το κάνουν ακόμα παραδοσιακά. Είναι η γεύση της στέπης.
Αυτά δεν είναι μουσείο κομμάτια. Αστικοί Καζακοί κρατούν ντομπρά στα διαμερίσματα, παραγγέλνουν μπεσμπαρμάκ για γάμους, αγοράζουν κουμύς στα σούπερ μάρκετ, και διδάσκουν ασίκ στα εγγονιά τους. Η γκιούρτα εμφανίζεται στο εθνόσημο. Καινοτομία, εδώ, σημαίνει διαχρονική αξία.
