Στα τέλη 15ου αιώνα, ευρωπαϊκές δυνάμεις—ειδικά Πορτογαλία και Ισπανία—ζητούσαν άμεση θαλάσσια διαδρομή στην Ασία (τις «Ινδίες») για να παρακάμψουν τα οθωμανικά ελεγμένα χερσαία μονοπάτια και να αποκτήσουν πρόσβαση στο κερδοφόρο εμπόριο μπαχαρικών, μετάξης και πολυτελειών.
Ο Χριστόφορος Κολόμβος, πλέοντας για την Ισπανία το 1492, υποτίμησε την περιφέρεια της Γης και υπερτίμησε την ανατολική έκταση της Ασίας. Πίστευε ότι ένα δυτικό ταξίδι ~3.000 μιλίων θα φτάνουνε στην Ιαπωνία (Τσιπάνγκου). Αντ' αυτού, σε περίπου αυτή την απόσταση, συνάντησε τα Μπαχάμες, Κούβα και Ισπανιόλα—τις άκρες μιας ηπειρωτικής χερσαίας μαζάς άγνωστη στην Ευρώπη, Αφρική και Ασία.
Η αυθεντική θαλάσσια διαδρομή στην Ασία ανοίχθηκε τελικά από την εξέλιξη Φερδινάντ Μαγκελάν (1519–1522), η οποία πέρασε γύρω από τη Νότια Αμερική (Στενό Μαγκελάν) διέπερασε τον Ειρηνικό στις Φιλιππίνες και Νησιά Μπαχαρικών (Μολούκκες). Αλλά οι Αμερικές—αρχικά εμπόδιο—γύρισαν εστίαση αυτοκρατορίας.