Τα χερσαία δίκτυα εμπορίας της Ανατολικής Ασίας — nổiτερα ο Σηρικός Δρόμος και ο Δρόμος Τσαγιού-Αλογιού — εμφανίστηκαν αργότερα και πιο αποσπασματικά από τους αντίστοιχους στη Μεσόγειο ή τον Μεσημερινό. Πολλαπλές αλληλεπικαλυπτόμενες αιτίες εξηγούν αυτή την καθυστερημένη ανάπτυξη.
Η περιοχή παρουσιάζει ένα γκάτλινγ φυσικών εμποδίων: το χιμαλαιτικό τοίχωμα (συμπεριλαμβανομένου του Τιβετικού Πλατω), τις ερήμους Τακλαμάκαν και Γόμπι, τα πυκνά δάση της Σιβηρίας και της Μαντζουρίας, και μεγάλους ποταμούς (Γιάντσε, Χουάνγκ Χο, Μεκκόνγκ, Αμούρ) που αλλάζουν ρέυμα εποχιακά. Αυτά τα χαρακτηριστικά αποσπούν το τοπίο σε απομονωμένες φάραγγες αντί για ανοιχτά πεδιάδα.
Αντίθετα με την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ή το Αβασίδικα Χαλιφάτο, η Ανατολική Ασία σπάνια ενώθηκε υπό μία εξουσία που καλύπτει ολόκληρο τον εμπορικό δρόμο. Αντίθετα, συνειδίζονταν από ανταγωνιστικά βασιλεία, χανιάτα, φυλετικές συμμαχίες και αυτοκρατορικές δυναστείες με διακυμαινόμενα σύνορα. Κάθε πολιτεία επιβάλλονταν τους δικούς της τέλη, κανονισμούς και κινδύνους ασφαλείας.
Οι εμπόροι διανύουν ζώνες που μιλούσαν Σινο-Θιβετικές, Τουρκικές, Μογγολικές, Τουνγκουσικές, Αυστροασιατικές και Ινδοευρωπαϊκές γλώσσες, με διακριτά γραφήματα, θρησκείες (Βουδισμός, Ισλάμ, Τενγκρισμός, σαμανισμός, Κονφουκιανισμός) και εμπορικά έθιμα. Η χτίσιμος εμπιστοσύνης απαιτούμενος μεσολαβητές, αυξάνοντας τις συναλλαγματικές κόστους.
Πολλές περιοχές — ειδικά ο πυρήνας της Κίνας — παρήγαγαν τις περισσότερες αναγκαίες εσωτερικά (σῖτος, σηρικά, κεραμικά, τσάι). Η ζήτηση για ξένες πολυτελείες (μυρωδικά, πετράδια, άλογα, γυαλί) ήταν πραγματική αλλά περιορισμένη στις ελίτ, μειώνοντας τον όγκο που απαιτούνταν για να διατηρηθούν τακτικά καραβάνα.
Όπου υπήρχαν ισχυρά κράτη (Χαν, Τανγκ, Γιουάν, Μينغ Κίνα), αυτές أحيانًا χτίζαν δρόμους, φρουριά και σταθμεύσεις. Αλλά στις περιφερειακές ζώνες — Κεντρική Ασία, η στέπη, τα ορεινά της Νοτιοανατολικής Ασίας — καμία αρχή διατηρούσε συνεπή υποδομή. Οι καραβάνα βασίζονταν σε ad hoc δίκτυα οάσεων.
Η παραλιακή Κίνα, Κορέα, Ιαπωνία και Νοτιοανατολική Ασία ανέπτυξαν εξελιγμένες θαλάσσιες διαδρομές αιώνες πριν από τις χερσαίες κορυφές. Το μονσούνα πλοήγηση μετέφερε μαζικά αγαθα (κεραμικά, μουρταδιά, ξύλο) πιο φθηνά και ασφαλώς από τα καμήλια καραβάνα πέρα από ερήμους και βουνά.
Παρά αυτά τα εμπόδια, δύο δρόμοι τελικά ανθίσθηκαν:
Και οι δύο βασίζονταν στην περιοδική αυτοκρατορική προστασία και την μοναδική συμπληρωματικότητα των θιβετανών αλόγων και του κινεζικού τσαγιού.
