Η Έρημος Σίμσον—τέταρτη μεγαλύτερη έρημος της Αυστραλίας, εκτείνεται στη Βόρεια Εδαφική Περιοχή, Κουϊνσλαντ και Νότια Αυστραλία—δεν έχει μόνιμες ιθαγενείς καταλήψεις. Η ακραία ξηρασία της (ετήσια βροχόπτωση ~150χλμ), οι θερμοκρασίες καλοκαιριού που ξεπερνούν 50°C, και η έλλειψη μόνιμων επιφανειακών υδάτων καθιστούν την ολόκληρη το χρόνο κατοίκηση αδύνατη.
Ωστόσο, Αβοριγινεσ ομάδες παραδοσιακά συσχετισμένες με τις περιφέρειες της ερήμου—συμπεριλαμβανομένων των Γουανγκαγγούρου, Γιαρλγιάνντι και κάτω Αρρέντε λαών—διατήρησαν βαθιές πολιτιστικές συνδέσεις. Διασχίζαν την έρημο εποχιακά μέσω καθιερωμένων διαδρομών που συνδέουν υδραγωγία (μικρί), αποκτώντας πρόσβαση σε πόρους όπως αγριακά τρόφιμα, ωχρά και πέτρα για εργαλεία όταν οι συνθήκες το επέτρεπαν. Αυτά δεν ήταν τυχαίες πλανήσεις αλλά εξοχικευμένες εποχιακές περιόδους που διέπρεπαν από στενή οικολογική γνώση.
Η ευρωπαϊκή εξερεύνηση (Στέρτ, 1845; Μαντιγάν, 1939) και η μεταγενέστερη παστορική επέκταση διατάραξαν αυτά τα μοτίβα. Σήμερα, η έρημος είναι κατά πολύ ακατοίκητη εκτός από φύλακες πάρκων, ερευνητές και ταξιδιώτες περιπέτειας που διασχίζουν με 4WD κατά μήκος της Γκρεν Λίν, Ριγ Ρόουντ ή Κουα Λίν. Καταστάσεις δικαίου αυτοχθονότητας έχουν αναγνωρίσει τη συνεχή παραδοσιακή ιδιοκτησία, και μερικές ομάδες διεξάγουν επισκέψεις συντήρησης πολιτισμού. Αλλά η Σίμσον παραμένει τοπίο που επισκέπτεται, όχι που κατοικείται—ένα διάκριμα που τιμά τόσο την ακραία της πραγματικότητα όσο και την πολιτιστική της σημασία.
