Η φράση καταγράφει την παχύ διαίρεση της γεωγραφίας της Αυστραλίας:
~70% της ηπειρωτικής περιοχής λαμβάνει <250 mm ετήσιο υετό. Μεγάλες έρημοι—Μεγάλη Βικτόρια, Μεγάλη Αμμώδης, Σίμσον, Γκίμπσον, Τανάμι—καλύπτουν το κέντρο και το δυτικό. Υψηλές θερμοκρασίες, χαμηλή υγρασία, σπαρσιά βλάστηση (σπινιφεξ, αλμυρόβλαστο, μούλγα).
Απότομη μετάβαση: παραλιακές ζώνες 800–4.000 mm/έτος· εσωτερικό <150 mm. Η «άκρη» είναι συχνά <200 χλμ πλατιά.
Πρώιμοι ευρωπαϊκοί εξερευνητές (Στърт, Μπερκ & Γουίλς) περίμεναν εσωτερική θάλασσα· βρήκαν έρημο. Ο αντίθετος μεταξύ φύλλων ακτών και θανατηφόρου εσωτερικού σφραγίζει την περιγραφή.
Η Αυστραλία φιλοξενεί έρημους, λιβαδιές, υγρόδάση, αλπείνους ζώνες—αλλά η έρημος κυριαρχεί σε εμβαδόν, ενώ οι πράσινες ζώνες είναι στενές, διακεκομμένες και συγκεντρωμένες πληθυσμιακά.
Η κλιματική αλλαγή επεκτείνει τις ξηρές ζώνες, καθιστώντας τις «πράσινες ακμές» ακόμη πιο πολύτιμες.