Οι περισσότερες αστραλιανές πολιτειακές σύνοροι ακολουθούν γραμμές γεωγραφικού πλάτους ή μήκους. Το σύνορο Κουινσλαντ–Νέο Νότια Ουαλία δεν το κάνει. Στρίβει για 1.365 χλμ (848 μίλια) κατά μήκος της υδρολογικής λεκάνης του Μεγάλου Διαμεριστικού Όρους—η σπονδυλική στήλη βουνών που χωρίζει τις παραλιακές ποτάμιες (που ρέουν ανατολικά στον Ειρηνικό) από τις εσωτερικές ποτάμιες (που ρέουν δυτικά στο λεκανοποιητικό σύστημα Μούρρεϊ-Ντάρλινγκ).
Όταν οι κατοικίες ορίζαν τα σύνορά τους στα 1850s, η αρχή ήταν ξεκάθαρη: ακολουθήστε την υψηλότερη κορυφή. Η εκτέλεση δεν ήταν. Οι τοπογράφοι με θεοδολίτες, αλυσίδες, και άλογα δυσκόλεψαν μέσω ρηχού, συχνά απρόσιτων χωρίων—πυκνά δάση, απότομες φάραγξες, αδιευκρίνιστες πεδιάδες. Τα λάθη συνιώθηκαν. Μερικά σημεία «υδρολογικής λεκάνης» αναγνωρίστηκαν λανθασμένα· άλλα ήταν απλώς απρόσιτα.
Σε σημεία, το σύνορο κλινόταν عمدά για να συμπεριλάβει ή να αποκλείσει συγκεκριμένους οικισμούς ή πόρους:
Διαφωνίες πάνω σε μισθώσεις βοσκοτόπων, δικαιώματα νερού, και η ακριβής τοποθεσία της υδρολογικής λεκάνης διεκίνησαν τροποποιήσεις στα 1860s, 1890s, και 1901 (Ομοσπονδία). Η «Σύμφωνο Συναγερμού» 2001 μεταξύ των πολιτειών τελικά κλήδωσε την τοπογραφημένη γραμμή—μπαμπουλές, καμπύλες, και όλα—ως νόμιμο σύνορο, ανεξάρτητα από την πραγματική υδρολογική διαίρεση.
Οδηγώντας στα δρόμια του συνόρου (π.χ., Αυτοκινητόδρομος Μτ Λίντσεϊ, Μπράξνερ Γουέι) και διαβαίνετε τον όρος επαναληπτικά. Τα σήματα «Καλώς Ήλθατε στην Κουινσλαντ/Νέο Νότια Ουαλία» δεν ευθυγραμμίζονται με τις κορυφές των βουνών. Το σύνορο είναι ανθρώπινο τέχνημα, όχι φυσικό.
