Στην αυστηρότερη φυσική έννοια, μόνο η υψόμετρο του εδάφους και τα φυσικά εμπόδια επάνω του θα περιορίζονταν η χαμηλότερη υψόμετρο στην οποία ένα αεροπλάνο μπορεί να πετάξει. Ωστόσο, υπάρχει ευρύ φάσμα διαδικαστικών περιορισμών και νομικών απαιτήσεων που κάνουν την απάντηση σε αυτό το ερώτημα πιο ενδιαφέρουσα.畢竟, ούτε τα airliners ούτε τα μικρά αεροπλάνα επιτρέπεται να κρουζάρουν σε επίπεδο δέντρων πάνω σε κατοικημένες περιοχές. Πραγματικά, πολλοί πιλότοι έχουν βγει σε σοβαρά προβλήματα για το "buzzing" κάποιου σπιτιού.
Το πρώτο και πιο προφανές όριο στο πόσο χαμηλά μπορούν να πετάνε τα αεροπλάνα είναι το έδαφος. Στην αεροναυτιλία, υπάρχουν δύο πρότυπα μέτρησης υψόμετρου: ύψος πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και ύψος πάνω από το έδαφος. Το ύψος πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας καθιστά ένα αμετάβλητο πρότυπο, το οποίο απλοποιεί τις επικοινωνίες μεταξύ πιλότων και ελεγκτών, καθώς και πιλότων και άλλων πιλότων. Ωστόσο, υπάρχει ένα πρόβλημα με αυτό το πρότυπο: η υψόμετρο του εδάφους πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας αλλάζει. 2.000 πόδια πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας είναι μια καλή υψόμετρο για πτήση σε παράλια περιοχή όπου το έδαφος είναι κοντά στην επιφάνεια της θάλασσας. Ωστόσο, όταν πετάτε στα βουνά, 2.000 πόδια μπορεί να είναι θανατηφόρο. Γι' αυτό, οι αεροναυτικοί χάρτες έχουν ενδείξεις της υψόμετρου του εδάφους, και έχουν επίσης ενδείξεις της ελάχιστης ασφαλούς υψόμετρου. Μένοντας στην ή πάνω από αυτή την ελάχιστη υψόμετρο, γίνεται εύκολο για τους πιλότους να απομακρύνονται από τόσο το έδαφος όσο και τα εμπόδια, ακόμα και αν ο καιρός είναι συννεφιασμένος και το έδαφος δεν είναι ορατό.
Υπάρχουν δύο στιγμές που τα αεροπλάνα πετάνε κανονικά σε εξαιρετικά χαμηλά υψόμετρα: τα πρώτα λίγα λεπτά μετά την απογείωση και τα τελευταία λίγα λεπτά πριν την προσγείωση. Αυτά είναι οι πιο κρίσιμες στιγμές σε οποιαδήποτε πτήση, εφόσον υπάρχει λιγότερο περιθώριο σφάλματος από το συνηθισμένο. Ο αέριος χώρος γύρω από ελεγμένα αεροδρόμια είναι αυστηρά ρυθμιζόμενος, και τα αεροπλάνα που προσεγγίζουν και αποχωρούν από τις pistες απαιτούνται να ικανοποιούν αυστηρές απαιτήσεις υψόμετρου σε συγκεκριμένα γεωγραφικά σημεία αναφοράς. Αυτό γίνεται ακόμα πιο κρίσιμο αν το αεροδρόμιο είναι κοντά σε βουνά, λόφους, ψηλά κτίρια ή άλλα πιθανά εμπόδια.
Εκτός από τον κίνδυνο που επιφέρεται από το έδαφος και τα εμπόδια, το πτήμα χαμηλά κοντά στο έδαφος έχει ένα άλλο σημαντικό μειονέκτημα επίσης, ειδικά για αεροπλάνα jet powered. Ο αέρας κοντά στο έδαφος είναι σημαντικά πυκνότερος από τον αέρα σε υψηλότερες υψόμετρα. Αυτό σημαίνει ότι οι κινητήρες πρέπει να δουλέψουν σκληρότερα για να ωθήσουν το αεροσκάφος μέσω του αέρα σε χαμηλές υψόμετρες. Αυτός είναι ο πρωταρχικός λόγος που τα airliners συνήθως κρουζάρουν στα 30.000 πόδια ή υψηλότερα, καθώς αυτές οι υψόμετρες προσφέρουν πολύ καλύτερη απόδοση καυσίμου. Μια άλλη εξέταση είναι η ορατότητα. Σε συννεφιασμένο καιρό, το πτήμα κοντά στο έδαφος γίνεται ακόμα πιο επικίνδυνο. Γι' αυτό, οι πιλότοι απαιτούνται να τηρούν ένα αυστηρότερο σύνολο κανόνων σε κακή ορατότητα.
Είναι κοινή παρεξήγηση μεταξύ ανθρώπων άγνωστων στην αεροναυτιλία ότι είναι πιο ασφαλές να πετάτε χαμηλά και αργά. Στην πραγματικότητα, χαμηλά και αργά είναι η πιο ευάλωτη και επικίνδυνη κατάσταση στην οποία ένα αεροπλάνο μπορεί να βρεθεί. Σε χαμηλές ταχύτητες, τα αεροπλάνα γίνονται ασταθή και βρίσκονται σε κίνδυνο να πέσουν από τον αέρα. Σε χαμηλή υψόμετρο, υπάρχει πολύ μικρό χώρο για manœuvre. Αυτή είναι η συνηθισμένη διαμόρφωση ενός αεροπλάνου στην προσέγγιση για προσγείωση, και είναι ο λόγος που η προσγείωση είναι ένα από τα πιο δύσκολα skills για έναν πιλότο να μάθει.
Στις πρώιμες ημέρες της αεροναυτιλίας, τα περισσότερα αεροπλάνα είχαν αδύναμους κινητήρες και σχετικά βαρύ, μη αεροδυναμικά fuselage. Γι' αυτό δεν μπορούσαν να πετάνε πολύ ψηλά ή πολύ γρήγορα. Στην πραγματικότητα, το αρχικό Wright brothers Flyer πετάξε μόνο μερικά πόδια από το έδαφος για μερικά δευτερόλεπτα κάθε φορά. Μέχρι τον Παγκόσμιο Πόλεμο Α', τα αεροπλάνα ήταν μόνο μέτρια πιο εξελιγμένα, και τα περισσότερα πετάγαν όχι περισσότερο από λίγους χιλιάδες πόδια πάνω από το έδαφος. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που η πτήση ήταν τόσο επικίνδυνη τότε. Το αεροπλάνο μπήκε στην ακμή του στον Παγκόσμιο Πόλεμο Β'. Τότε, πολλοί μαχητές και βομβαρδιστές πετάγαν τακτικά σε ύψη 20.000 ποδιών ή περισσότερο.
