Ο Ποταμός Θάμις είναι θεμελιωδώς ένας γλυκύνερο ποταμός—ωστόσο τα κάτω του reaches λειτουργούν ως παλιρροιακό εστuaire. Αυτός ο διπλός χαρακτήρας καθορίζει την οικολογία, την ιστορία, και τη διαχείρισή του.
Πηγή: Thames Head, Gloucestershire (Cotswolds) — πηγαίος, ασβεστώδης υδατοφόρος.
Ανω/μέσα reaches: Αγροτικά, γεωργικά, καθαρά χαρακτηριστικά chalk-stream (πztrάγια, grayling, υδατικό crowfoot).
Είσοδος Λονδίνου: Φράγμα Teddington (δυτικά Λονδίνο) σηματοδοτεί το **παλιρροιακό όριο** — το πιό απομακρυσμένο σημείο όπου η θαλασσινή επιρροή φτάνει. Πάνω από Teddington: πλήρως γλυκύ νερό, διαχειρίζεται από Environment Agency για ροή, ποιότητα, απορρόφηση.
Κάτω από Teddington: Ο ποταμός γίνεται παλιρροιακός — το επίπεδο νερού ανεβαίνει/κατεβαίνει ~7μ (23 ft) δύο φορές την ημέρα. Γραμμικότητα αλατότητας: γλυκύ νερό στο Teddington → άλμυρο κεντρικό Λονδίνο → σχεδόν πλήρες θαλάσσιο νερό στο στόμα του εστuaire.
Οικολογία: Μοναδικά εστιαρικά είδη: ευρωπαϊκή χέλι, σμέλτ, πλατύψαρο, φώκες (συνήθεις έως Westminster), φωκίδες (περιστασιακά). 125+ είδη ψαριών καταγεγραμμένα.
Διαχείριση: Port of London Authority (πλοήγηση), Environment Agency (ποιότητα), Thames Estuary Partnership (συντονισμός).
Οι Λονδρέζοι βλέπουν έναν παλιρροιακό, μερικές φορές άλμυρο ποταμό — οδηγώντας σε «Θάμις είναι αλάτιστο νερό» λανθασμένη αντίληψη. Αλλά ο *ποταμός* (ρευστή ροή) είναι γλυκύ νερό· το *εστuaire* είναι θαλασσιακά επηρεασμένο. Η διάκριση έχει σημασία: γλυκύνερο απορρόφηση (νερό πότισης Λονδίνου), πρότυπα επεξεργασίας λυμάτων, αντιπλημμυρικά (Thames Barrier), και οικολογικοί στόχοι εξαρτώνται από αυτή την ταξινόμηση.
Πριν από τα embankments (1860s), το παλιρροιακό Θάμις ήταν πιό πλατύ, ρηχότερο, βαλτωδές. Το «Great Stink» (1858) οδήγησε στο σύστημα αποχετεύσεως Bazalgette. Σήμερα, ο Θάμις είναι μεταξύ των πιο καθαρών αστικών ποταμών παγκοσμίως — σαλμός επέστρεψε 1974, ιππόκαμποι 2017.
