Η δυτική μετανάστευση στην Αμερική του 19ου αιώνα significava την αντιμετώπιση ποταμών —συχνά χωρίς γέφυρες. Οι βάρκες διαβαιναν με δύο κύριους τρόπους: διαβατία και πορτοφόλια.
Όταν το νερό ήταν αρκετούς ρηχός (συνήθως κάτω από 3 πόδια για φορτωμένες βάρκες), ο ηγέτης της βάρκας επέλεγε μια διαβατική θέση με σκληρό, βραχώδες πάτωμα και απαλά όχθια. Οι βόες ή τα μούλια αποδεσμεύονταν από τη βάρκα αν το ρεύμα ήταν ισχυρό, και καθοδηγούνταν μέσω από οδηγούς που περπατούσαν δίπλα. Το νερό συχνά διαρροούσε στα κάγκελα της βάρκας· οι τροχοί μπορούσαν να χαλάσουν ή να σπάσουν σε υποβρύχια βράχους. Μετά τη διάβαση, μια διερευνητική επιθεώρηση ήταν απαραίτητη.
Οι μεγάλοι ποταμοί —Μισισιπή, Μισούρι, Κολοράντο, Σνέικ— απαιτούσαν πορτοφόλια. Πλατύβαρκα πλοία, κινούμενα από κοντούπια, πέρυκες, ή αργότερα ατμό, μεταφέρονταν βάρκες, κτηνοτροφικά και ανθρώπους. Τα τέλη ποικίλαν· οι αναμονές μπορούσαν να φτάνουν ημέρες κατά την κορυφή της μετανάστευσης. Ο Μισισιπής ήταν το μεγάλο φράγμα· οι πόλεις-πορτοφόλια όπως Σεν Λουίς, Ινδεπεντένσε, Κάνσιλ Μπλαφς ευδοκίμουν στην κίνηση.
Καταπνίξεις, χαμένα κτηνοτροφικά, και χαλασμένες βάρκες ήταν συχνές. Οι ημερολόγιοι του Oregon, California, και Mormon Trails καταγράφαν τις διαβάσεις ποταμών ως από τις πιο τρομακτικές δοκιμασίες του ταξιδιού. Η τελική άφιξη γεφυρών και σιδηροδρόμων τέλειωσε την εποχή της βάρκας διαβατίας —αλλά όχι πριν από εκατοντάδες χιλιάδες να δοκιμάσουν τα ρεύματα.
