Η διαχείριση απορριμμάτων σε πλοία κρουαζιέρας ρυθμίζεται από το Παράρτημα V της Διεθνούς Σύμβασης για την Πρόληψη της Ρύπανσης από Πλοία, 1973, όπως τροποποιήθηκε από το Πρωτόκολλο του 1978, το οποίο μπήκε σε ισχύ στις 31 Δεκεμβρίου 1988. Αυτή η Σύμβαση (που ονομάζεται MARPOL Convention) απαιτεί από κάθε πλοίο να έχει ένα σχέδιο διαχείρισης απορριμμάτων και «απορριμματολογια», και καθορίζει τις επιτρεπόμενες μεθόδους και τοποθεσίες για την απόρριψη απορριμμάτων. Συνολικά 139 χώρες, συμπεριλαμβανομένων των Η.Π.Α., είναι υπογραφόμενες σε αυτό το παράρτημα της MARPOL Convention· η εφαρμογή στα αμερικανικά νερά είναι ευθύνη της Ακτοφυλακής των Η.Π.Α.
Η Σύμβαση απαγορεύει την απόρριψη οποιασδήποτε κατηγορίας σκουπιδιών, απορριμμάτων, αποβλήτων ή άλλων αποβλήτων στα εσωτερικά νερά των Η.Π.Α., ή εντός τριών ναυτικών μιλίων από την ακτή. Αυτή η απαγόρευση περιλαμβάνει την απόρριψη πλυμάτων, κουζίνας (galley) και απόρριψη βρωμικών αποβλήτων.
Στην περιοχή που ligt περισσότερο από τρία ναυτικά μίλια, αλλά λιγότερο από 12 ναυτικά μίλια από την ακτή – τα περιφερειακά νερά των Η.Π.Α. – η Σύμβαση απαγορεύει την απόρριψη φορτίων στήριξης (αποκαλούμενα «dunnage»), υλικών συσκευασίας που πλουν ή οποιαδήποτε απόβλητα δεν έχουν τριφτεί σε λιγότερο από 1 τετραγωνικό ίντσα. Αν και το βρώσιμο λάθος, το λάδι μαγειρέματος θεωρείται «λάδι» και η απόρριψή του απαγορεύεται υπό ένα διαφορετικό παράρτημα της Σύμβασης. Η απόρριψη αποβλήτων και γκρι νερού (το «χρησιμοποιημένο νερό» από πλύματα και κουζίνα) επιτρέπεται επίσης σε αυτή την περιοχή.
Τα απορρίμματα μπορούν να απορριφθούν μόνο an shore, σε εγκαταστάσεις που ορίζονται από την ναυτιλιακή εταιρεία ή την Ακτοφυλακή.
Η απόρριψη πλαστικού σε οποιαδήποτε μορφή απαγορεύεται και στις δύο περιοχές.
Σε αποστάσεις μεγαλύτερες από 12 μίλια από την ακτή, οι περιορισμοί στην απόρριψη χαλαρώνουν κάπως. Η απόρριψη dunnage, υλικών συσκευασίας που πλουν και πλαστικού είναι συγκεκριμένα απαγορευμένη στη ζώνη που ξεκινά 12 ναυτικά μίλια από την ακτή και εκτείνεται έξω έως 25 ναυτικά μίλια από την ακτή. Όλα τα άλλα απορρίμματα, συμπεριλαμβανομένων αποβλήτων, γκρι νερού, βρωμικών αποβλήτων (εκτός από λάδι μαγειρέματος ή απορρίμματα που περιέχουν οποιαδήποτε ποσότητα πλαστικού) μπορεί να «πετάχτεί over the rail» σε αυτή την ζώνη.
Από περισσότερο από 25 ναυτικά μίλια από την ακτή, ο μόνος περιορισμός απόρριψης είναι στο πλαστικό, χωρίς να ληφθεί υπόψη το μέγεθος ή η φύση του πλαστικού. Στην Ανασκόπησή του του Παράρτηματος V της Σύμβασης, ο Διεθνής Ναυτιλιακός Οργανισμός (IMO) λέει: «Ο μεγαλύτερος κίνδυνος προέρχεται από το πλαστικό, το οποίο μπορεί να πλώνει για χρόνια. Ψάρια και θαλάσσια μνηστήρια μπορούν σε ορισμένες περιπτώσεις να μπερδέψουν τα πλαστικά με φαγητό και μπορούν επίσης να παγιδευτούν σε πλαστικές κορδέλες, δίκτυα, τσάντες και άλλα αντικείμενα – ακόμα και τέτοια αθώα αντικείμενα όπως οι πλαστικοί δακτύλιοι που χρησιμοποιούνται για να κρατούν κουτιά μπύρας και ποτών μαζί.»
Το Παράρτημα V της Σύμβασης απαιτεί ότι τα πλοία κρουαζιέρας «400 gross tonnage και άνω και κάθε πλοίο πιστοποιημένο να μεταφέρει 15 άτομα ή περισσότερο» απαιτούνται να έχουν Σχέδιο Διαχείρισης Απορριμμάτων που περιγράφει τις διαδικασίες για «συλλογή, αποθήκευση, επεξεργασία και απόρριψη απορριμμάτων, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης εξοπλισμού an board.» Το σχέδιο πρέπει να ορίσει ποιος είναι υπεύθυνος για την υλοποίησή του και να γραφτεί «στη γλώσσα εργασίας του πληρώματος.» Μέρος του Σχεδίου Διαχείρισης Απορριμμάτων περιλαμβάνει την κρατήση ενός «απορριμματολογίου», που περιγράφει πού, πότε και από ποιον απορρίφθηκαν τα απορρίμματα.
