Τα κλειδαριά—μηχανικά δωμάτια που ανεβάζουν και κατεβάζουν πλοία μεταξύ υδάτων—ήταν καθοριστικά για τη διαμόρφωση της οικονομίας, των μοτίβων αποικισμού, και της αναψυχής της Οντάρια.
Τα κλειδαριά της Θαλασσίας Οδού (Welland Canal, Iroquois, St. Lambert, κ.λπ.) παρέκαμψαν τους Καταρράκτες Νιάγκαρα, συνδέοντας τις Μεγάλες Λίμνες με τον Ατλαντικό. Ωκεανικά πλοία μπορούσαν τώρα να φτάσουν απευθείας στο Θάντερ Μπέι, Τορόντο, και Χάμιλτον.
Αξιόπιστη, υψηλής χωρητικότητας υδατική μεταφορά έλκυσε βιομηχανία (αυτοκίνητο, σίδηρος, χημικά) στα χρυσάφι πόλεις. Η Θαλασσία Οδός διαχειρίζεται ~40 εκατ. τόνους ετησίως, υποστηρίζοντας ~$35 δισ. σε εμπόριο.
Οι λιμένες Μεγάλων Λιμνών (Θάντερ Μπέι, Χάμιλτον, Γουίνσορ) γίνονται πύλες για εξαγωγές Μέσου Δυτικού Η.ΠΑ. και Καναδά. Τα κλειδαριά επέτρεψαν just-in-time αλυσίδες εφοδιασμού για αυτοκίνητο και αγρο-τροφίμους τομείς.
Πριν τις αυτοκινητόδρομους, τα κανάλια βασισμένα σε κλειδαριά (Rideau, Trent-Severn) συνέδεσαν απομονωμένες αποικίες, επιτρέποντας κίνηση ανθρώπων, ταχυδρομείου, και προμηθειών. Πόλεις μεγάλωσαν στα σταθμεύματα κλειδαριών (π.χ., Σμίτς Φολς, Μπομπκαγιόν).
Σήμερα, ο Κανάλι Rideau (Παγκόσμια Κληρονομιά UNESCO) και το Υδατικό Σύστημα Τρεντ-Σεβερν ελκύουν ναυτικούς, ποδηλάτες, και τουρίστες ιστορίας. Πάρκα κλειδαριών, μουσεία, και φεστιβάλ παράγουν αγροτικό εισόδημα.
Από τα 19ου αιώνα κανάλια στη 20ου αιώνα Θαλασσία Οδό, τα κλειδαριά μετατρέψανε τους υδροδρόμους της Οντάρια σε οικονομικές αρτηρίες, ραφίζοντας κοινότητες μαζί και τοποθετώντας την επαρχία ως βορειοαμερικανικό εμπορικό σφραγίδα.
