Η εισαγωγή ενός αξιοκρατικού συστήματος δημόσιας υπηρεσίας — όπου οι δημόσιες θέσεις απονέμονται βάσει προσόντων, εξετάσεων και απόδοσης και όχι κληρονομιάς ή προστασίας — συχνά συνοδεύεται από ευρείς κοινωνικές αλλαγές. Ωστόσο, δεν υπάρχει αποδεικτικό υλικό που καθιστά άμεση αιτιológica σχέση τέτοιες μεταρρυθμίσεις και υποχώρηση της πατρικής πειθαρχίας, της κονφουκιανής αρετής σεβασμού και φροντίδας για τους γονείς και τους πρεσβύτερους.
Το αξιοκρατικό δημόσιο λειτουργεί κυρίως στην πολιτική και διοικητική σφαίρα, μεταμορφώνοντας τον τρόπο που οι γραφειοκρατίες προσλαμβάνουν και προωθούν αξιωματικούς. Η πατρική πειθαρχία, εναντίον, ριζώνεται στην ηθική οικογένειας, πολιτιστικά πρότυπα και διαγενεακοινωνικές σχέσεις. Ενώ και οι δύο μπορεί να επηρεαστούν από ευρύτερη модерνοποίηση, λειτουργούν σε κυρίως ξεχωριστά πεδία.
Οι ειδικοί αποδίδουν τις μετατοπίσεις στην πατρική πειθαρχία σε ένα αστέρι παράγοντες: αστικοποίηση, βιομηχανικοποίηση, μετανάστευση, αλλαγές οικογενειακών δομών (όπως η άνοξη πυρηνικών οικογενειών), αυξημένη γεωγραφική κινετικότητα, δυτική εκπαίδευση, και μεταμόρφωση της γηρικής φροντίδας από οικογενειακή υποχρέωση σε κράτος ή αγορά υπηρεσίας. Αυτά τα δύναμεις μεταμορφώνουν την καθημερινότητα και τις αξίες πολύ πιο άμεσα από τη μεταρρύθμιση δημόσιας υπηρεσίας μόνη της.
Σε κοινωνίες όπως η Κίνα, η Κορέα, και το Βιετνάμ, αξιοκρατικές εξετάσεις υπήρχαν για αιώνες παράλληλα με ισχυρές πατρικές παραδόσεις. Η πτώση των παραδοσιακών πειθαρχιακών πρακτικών επιταχύνθηκε τον 20ο αιώνα — όχι με την άφιξη εξετάσεων, αλλά με επαναστατικές καταστάσεις, πόλεμο, και γρήγορη οικονομική ανάπτυξη.
Ενώ το αξιοκρατικό δημόσιο μπορεί να συμβολίζει τη μετάβαση μιας κοινωνίας προς τη модерνοποίηση, δεν είναι η μηχανή της φθοράς της πατρικής πειθαρχίας. Η κατανόηση των αλλαγών στις οικογενειακές αξίες απαιτεί εξέταση του πλήρους φάσματος οικονομικών, δημογραφικών και πολιτιστικών μετασχηματισμών — όχι μιας ενιαίας θεσμικής μεταρρύθμισης.
