Στην ελληνική μυθολογία, ο αρχίτεκτονας Δαίδαλος χτίσε το Λαβύρινθο στην Κρήτη με εντολή του Βασιλιά Μίνω. Ο σκοπός ήταν μοναδικός και κουφός: να φυλαχθεί ο Μινώταυρος, ένα φρικτό υβρίδιο γεννημένο από θείο κατάρα και βασιλική ντροπή.
Ο Μίνως, ζητώντας να νομιμοποιήσει την αρχή του, προσεύχτηκε στον Ποσειδώνα για ένα σημάδι — ένα υπέροχο λευκό ταύρο να θυσιαστεί. Όταν ο θεός στείλε τον ταύρο, ο Μίνως, αιχμαλωτισμένος από την ομορφιά του, αντικατέστησε άλλο ζώο για τη θυσία. Οργισμένος, ο Ποσειδώνας κατάρασε τη γυναίκα του, Πασιφάη, με απροσδόκητη επιθυμία για τον ταύρο. Μέσω της εξυπνάδας του Δαίδαλου (που χτίσε ένα κοιλό ξύλινο ταύρο), η Πασιφάη συνουσιάστηκε με τον ταύρο, γεννώντας τον Μινώταυρο — μισός άντρας, μισός ταύρος.
Διαλυμένος και ντροπιασμένος, ο Μίνως δεν μπορούσε να σκοτώσει το πλάσμα (αποδόσεις λένε ότι ήταν ακάτασχετο). Αντ' αυτού, παρακάλει τον Δαίδαλο να σχεδιάσει ένα ανεξίτηλο λαβύρινθο — το Λαβύρινθο — όπου ο Μινώταυρος θα κλειδωνόταν και τρεφόταν με φόρο αθηναϊκών νέων.
Ο Δαίδαλος αργότερα πέφτει στην αχαρίστεια και αιχμαλωτίζεται στο Λαβύρινθο μαζί με τον γιο του Ίκαρο. Η φυγή τους — χρησιμοποιώντας φτερά από φτερά και κερί — είναι ένα από τα πιο διάσημα μύθους. Το Λαβύρινθο τελικά πλοηγήθηκε από Θησέα, που σκότωσε τον Μινώταυρο με τη βοήθεια της κλωστής της Αριάδνης.
Η ιστορία υπηρετεί ως προειδοποιητικό μύθος για την ύβρη, τη θηρία τιμωρία και τις ανεπιθύμητες συνέπειες της ανθρώπινης εξυπνάδας.
