Πώς Εξελίχθηκε η Απολύτως Εξουσία στη Ρωσία

Η αυταρχική παράδοση της Ρωσίας προέκυψε από σύρραξη ιστορικών δυνάμεων σε πέντε αιώνες:

1. Ιβάνος IV (ο Δεινός, 1547–1584): Δημιούργησε τον τρομοκρατία της Oprichnina, κατέστρεψε την ανεξαρτησία των βογιάρων καικήρυξε εαυτόν «Τσάρο Όλης της Ρως», συγχωνεύοντας θρησκευτική ιερότητα με απεριόριστη κοσμική εξουσία.
2. Μοσκοβιτική κεντροποίηση: Επιτυχημένοι μεγάλοι княζίες anexáronse ανταγωνιστικές αρχές (Νόβγκοροντ, Τβέρ, Γαροσλάβλ), μετατρέποντας τους αποδασμένους νόμους σε υπηρεσιακούς ευγενείς εξαρτημένους από την κορώνα.
3. Ιδεολογία θείου δικαιώματος: Η Ορθόδοξη Εκκλησία διάδαξε ότι ο Τσάρος ήταν χριστός του Θεού· η έννοια samoderzhavie (αυταρχία) έγινε κρατική δόγμα.
4. Βυζαντινή κληρονομιά: Μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης (1453), η Μόσχα κλήρωσε το μανδύλ της «Τρίτης Ρώμης», υιοθετώντας βυζαντινές τελετουργίες και τη συμφωνία εκκλησίας και κράτους.
5. Απουσία φεουδαλικών ελέγχων: Σε αντίθεση με τη Δυτική Ευρώπη, η Ρωσία έλειπε ισχυρά estates-general, ανεξάρτητες πόλεις ή κληρονομική ευγένεια αρκετά ισχυρή για να περιορίσει τον μοναρχα.
6. Γεωπολιτικός αναγκαιότητα: Τεράστια, εκτεθειμένα σύνορα (στέπη νομάδες, Σουηδία, Πολωνία, Οθωμανοί) απαιτούσαν συγκεντρωμένο κράτος ικανό για ταχύ εξόρυξη πόρων.

Αυτοί οι παράγοντες κλείδωσαν ένα αυταρχικό πρότυπο που επιβίωσε μέχρι το 1917—και, όπως υποστηρίζουν ορισμένοι, ηχεί στην σημερινή κεντροποιημένη προεδρία.