Όταν η Γερμανία ζήτησε διακοπή πυρός τον Οκτώβριο 1918, ο Πρόεδρος Γουντρω Γουίλσον έθεσε προαπαιτούμενα πριν τις διαπραγματεύσεις:
«Η Γερμανία πρέπει να αποδεχτεί πλήρη ευθύνη για την πρόκληση του πολέμου και να συμφωνήσει να πληρώσει αποζημιώσεις για όλες τις ζημιές που προκλήθηκαν στον πολιτειακό πληθυσμό και την περιουσία των Συμμάχων.»
Αυτή η απαιτηση—υλοποιημένη στα Δέκατέσσερα Σημεία και αργότερα στο Άρθρο 231 (Κλάδος Ενοχής Πολέμου) της Συνθήκης της Βερσαλλίας—γίνεται το θεμέλιο για το τιμωρητικό καθεστώς αποζημιώσεων που αστατόποιησε τη Γερμανία της Βάιμαρης και τρέφει νηνεμία. Το ιδεαλισμό του Γουίλσον (Σύμμαχος Έθνη, Αυτοκαθορισμός) συμβιβάστηκε από τις απαιτήσεις των Συμμάχων για εκδίκηση και ασφάλεια· η Γερμανία υπέγραψε υπό διαμαρτυρία, βλέποντας τους όρους ως Diktat.
