«Η ζωή είναι ολισθηρός τρένος» δεν είναι απλώς κλισέ—είναι ένα από τα πιο ανθεκτικά μας μεταφορικά επειδή η φυσική των τρένων ολισθηρών αντικατοπτρίζει τέλεια την συναισθηματική εμπειρία. Η αργή, κρουστική άνοδος (προσδοκία, άγχος). Η άπνευστη πτώση (κρίση, εξαλλοίωση). Οι απορητικοί γύροι (απρόσμενοι στροφές). Οι πλευρικές G-dυνάμεις (πλευρικοί σόκ που δεν είδες ποτέ). Η φρέναρισμα (λύση, αντανάκλαση). Και—αν είσαι τυχερός—η επιλογή να ξαναμπεις.
Οι τρένοι ολισθηρών تحویل kontrollé τρόμο: η αμυγδαλοειδής σου φωνάζει κίνδυνος ενώ ο προμέτωπος κορτεξ ξέρει ότι είσαι ασφαλής. Η ζωή παραδίδει ακατακράτητο τρόμο χωρίς ζώνη ασφαλείας. Η μεταφορά μας επιτρέπει να πλαισιώσουμε τον χάος ως σχέδιο—ίχνη σχεδιασμένα από την μοίρα, τον Θεό, ή το σύμπαν. «Εμπιστευτείτε το ιχνος» γίνεται πνευματική συμβουλή.
Οι τρένοι ολισθηρών διδάσκουν υποταγή. Η μάχη με τους περιορισμούς αυξάνει την αναφορικήτητα· η χαλάρωση στα δυναμικά τα κάνει εξαληπτικά. Δεν μπορείς να ελέγξεις το ιχνος—μόνο την αντίδρασή σου. Οι καλύτεροι παίκτες σηκώνουν τα χέρια τους. Η μεταφορά μας καλεί να κάνουμε το ίδιο με τις πτώσεις της ζωής.
Όπως έγραψε η συγγραφέας Ντάιαν Ακερμαν: «Όλοι απλώς περπατάμε ο ένας τον άλλον σπίτι σε έναν ολισθηρό τρένο στο σκοτάδι.» Τα ιχνη είναι αόρατα. Οι πτώσεις είναι πραγματικές. Οι φωνές είναι προαιρετικές.
