Από το 1890 έως το 1954, περισσότεροι από 12 εκατομμύρια μετανάστες πέρασαν από το Ellis Island στη Νέα Υόρκη. Το λιμάνι ήταν το πιο δημοφιλές για τους μετανάστες εκείνη την περίοδο, αν και τα ατμοπλοία παράγαγαν μετανάστες και σε άλλες πόλεις, συμπεριλαμβανομένων της Βόστον, Φιλαδέλφειας, Μάιιμι και Νέας Ορλέανης. Μόλις οι μετανάστες έφτασαν στο Ellis Island, επεξεργάστηκαν και πάρθηκαν στη Νέα Υόρκη για να ξεκινήσουν νέες ζωές. Για ανθρώπους που ψάχνουν να πάνε σε άλλες πόλεις, όπως η Βόストン, υπήρχαν λίγες επιλογές.
Το 1903, τα ατμοπλοία πραγματικά έβγαιναν επιβάτες στους πλέκτρες του Hudson ή East River, σύμφωνα με την ιστοσελίδα του Ellis Island, και ταξινομούταν στην περιοχή του πλέκτρου. Οι επιβάτες πρώτης και δεύτερης τάξης και οι πολίτες των ΗΠΑ υποβάλλονταν σε μια επιφύλαξη υγειονομικού ελέγχου και στη συνέχεια επιτρεπόταν να περάσουν από την τελωνεία. Οι επιβάτες τρίτης τάξης, που είναι αυτό που ταξίδευαν οι περισσότεροι μετανάστες, φορτώνονταν σε πορφυριστικά ή μπαρατζούλια και πάρθηκαν στο Ellis Island για πλήρη υγειονομικό και νομικό έλεγχο.
Ο υγειονομικός και νομικός έλεγχος μπορούσε να διαρκέσει μεταξύ τριών και πέντε ωρών μόλις ο μετανάστης έφτασε στο Ellis Island, υποθέτοντας ότι ήταν υγιής και δεν έφευγε νομικά ζητήματα. Αν ο μετανάστης κρίθηκε υγιής και δεν θεωρήθηκε απειλή για τον αμερικανικό λαό, στείλθηκε στη Νέα Υόρκη σε πορφυριστικό ή μπαρατζούλι και επιτρέπητο να ξεκινήσει μια νέα ζωή. Σύμφωνα με την ιστοσελίδα του Ellis Island, μόνο το δύο τοις εκατό των μετανάστων απορρίφθηκαν στο Ellis Island.
Μόλις οι μετανάστες ήταν στη Νέα Υόρκη, ήταν υπεύθυνοι για να βρουν σπίτι, δουλειά και άλλες υποδομές. Πολλοί μετανάστες είχαν οικογένεια στις Ηνωμένες Πολιτείες που είχαν ήδη μετανάστευσε και θα βοηθούσαν να ξεκινήσει η νέα ζωή. Λόγω οικογενειακών λόγων, πολλοί άνθρωποι θα ταξίδευαν σε άλλες μεγάλες πόλεις όπως η Βόστον. Το 1903, σύμφωνα με το Πανεπιστήμιο Yale, ο πιο δημοφιλής τρόπος για τους μετανάστες να φτάσουν στη Βόστον ήταν με ατμικό τρένο. Μερικοί μετανάστες έφταναν με εισιτήρια τρένου ήδη αγορασμένα, αλλά άλλοι θα έπρεπε να χρησιμοποιήσουν τα υπόλοιπα χρήματά τους ή να ψάξουν για δουλειά για να αγοράσουν εισιτήριο τρένου πριν ξεκινήσουν το ταξίδι στη Βόστον.
Η πλειοψηφία των μετανάστων που ταξίδευαν στη Βόστον από τη Νέα Υόρκη θα πήγαιναν με τρένο· αλλά, για μερικούς, αυτό δεν ήταν επιλογή. Το πέζευμα, αν και μια μακρά διαδικασία, θα ήταν κάτι που μερικοί μετανάστες μπορεί να επιχειρήσουν, σύμφωνα με το Πανεπιστήμιο Yale. Το ταξίδι θα ήταν κοντά στα 200 μίλια, αλλά θα ήταν δυνατό, ειδικά κατά τα άνοιξη και καλοκαίρι. Τα άλογο-τράγουδα βαγόνια ήταν μια άλλη επιλογή το 1903. Τα βενζίνη-αυτοκίνητα είχαν εφευρεθεί, αλλά ήταν λίγα και μακρά μεταξύ τους και πιθανότατα δεν θα ήταν διαθέσιμα στους μετανάστες.
