Δυο αποφασματικές φράσεις συνθρέψαν τις δυνάμεις των Τεξιανών κατά την επανάσταση του 1835-1836 εναντίον της μεξικανικής κυριαρχίας – καθεμία γεννημένη από μια καθοριστική αντιμετώπιση που διαμόρφωσε την πορεία του конфлиκτου.
Μετά από τις μεξικανικές δυνάμεις υπό τον Γενικό Αντόνιο Λόπεζ ντε Σάντα Άννα κατήνυσαν τους υπερασπιστές της Μισιόν του Αλάμο στις 6 Μαρτίου 1836, σκοτώνοντας σχεδόν όλους τους 180-250 Τεξιανούς και Τεχάνους μαχητές, η ήττα έγινε σύμβολο κινητοποίησης. Η φράση «Να θυμάσαι το Αλάμο!» μετέτρεψε μια στρατιωτική ήττα σε ηθικό καθήκον.
Οι δυνάμεις του Σάμ Χιούστον φώναξαν αυτό κατά την αποφασιστική νίκη τους στο Σαν Τζακίντο στις 21 Απριλίου 1836 – όπου η μάχη διήρκησε μόλις 18 λεπτά αλλά ασφάλισε την ανεξαρτησία του Τέξας. Η κραυγή εξυπηρέτησε πολλαπλούς σκοπούς: τιμάει τους πεσόντα συνάδελφους, θρέφει την εκδίκηση και ενώνει ποικίλους εθελοντές υπό κοινή αιτία.
Μήνες νωρίτερα, στις 2 Οκτωβρίου 1835, τα πρώτα πυρά της επανάστασης ακούστηκαν στο Γονζάλες. Οι μεξικανικές αρχές ζήτησαν την επιστροφή ενός μικρού κανονιού που είχε δοθεί στους colons για άμυνα από Κομάνσες. Η απάντηση των Τεξιανών; Μια αυτοσχέδια σημαία που απεικονίζει το κανόνι κάτω από ένα μοναδικό αστέρι και τις λέξεις «Έλα και πάρτο!» – απευθείας πρόκληση που ηχώ η αρχαία ελληνική αντίσταση στις Θερμοπύλες.
Όταν πλησίασαν οι μεξικανικοί δραγόνες, οι Τεξιανοί πυροβόλησαν το κανόνι, ξεκινώντας τον όπλο конфлиκτο. Η φράση συνεπίτθεσε το πνεύμα της επανάστασης: αντίσταση στην κεντρική εξουσία και απόφαση διατήρησης της τοπικής αυτονόμας.
Αμφότερες οι κραυγές ξεπερνούν τις ιστορικές τους στιγμές. «Να θυμάσαι το Αλάμο!» εμφανίζεται στη σφραγίδα του Τέξας. «Έλα και πάρτο!» διακοσμίζει σύγχρονες σημαίες και εμπορεύματα ως ευρύτερο σύμβολο αντίστασης. Μαζί, αντιπροσωπεύουν τον συναισθηματικό και ιδεολογικό κινητήρα που οδήγησε το Τέξας από μεξικανικό ντοκμίνιο σε ανεξάρτητη δημοκρατία σε αμερικανικό κράτος.
