Την 14 Απριλίου 1912, ο Τιτανικός συγκρούστηκε τεράστιο παγόβουνο και βυθίστηκε λιγότερο από τρία ώρες αργότερα στον Ατλαντικό Ωκεανό κοντά στις ακτές της Νέας Φουντλاند, Καναδά. Σφάλματα σχεδιασμού και άλλοι παράγοντες συνέβαλαν σε αυτή τη ναυαγία, η οποία έλαβε τη ζωή περισσότερων από 1.500 επιβατών και μελών του πληρώματος. Κανονισμοί ασφαλείας για πλοία καθιερώθηκαν με την πάροδο του χρόνου για να αποτραπεί τέτοια τραγωδία να ξανα συμβεί.
Το 1985, επιστήμονες ανακάλυψαν τα ερείπια του Τιτανικού, με το σκάφος του σε δύο κομμάτια στο βυθό του Ατλαντικού. Το σπάσιμο του πλοίου παραμένει ένα μυστήριο. Διάφολοι επιζήσαντες του Τιτανικού ανέφεραν ότι το πλοίο σπάστηκε λίγο πριν εξαφανιστεί κάτω από την επιφάνεια του ωκεανού. Το επιζήσαν προσωπικό αμφισβήτησε αυτή την θεωρία, δείχνοντας ότι το πλοίο παρέμεινε ακέραιο καθώς άρχισε την κατάβαση στον ωκεανικό βυθό.
Ο δομικός σχεδιασμός του Τιτανικού δεν ήταν αρκετά δυνατός για να αντέξει την πλημμύρα των υδατοστεγανών διαμερισμάτων. Το χάλυβας και οι ρίβες του σκάφους σπάστηκαν, οδηγώντας στη γρήγορη κατάδυση του πλοίου. Επόμενες αλλαγές σχεδιασμού στα πλοία περιλάμβαναν διπλά σκάφη και ψηλότερα τείχη για τα υδατοστεγή διαμερίσματα.
Η καταστροφή του Τιτανικού οδήγησε στην υποχρεωτική χρήση ασύρματων συσκευών για πλοία στη θάλασσα. Αυτές οι συσκευές επιτρέπουν στους πλοίαρχους να λάβουν αναφορές καιρού, να ελέγξουν τις ακριβείς τοποθεσίες τους στη θάλασσα και να καλέσουν για βοήθεια σε περίπτωση επείγουσας ανάγκης.
Οι σωστές του Τιτανικού κράτησαν περίπου το μισό των επιβατών και μελών του πληρώματος. Οι κανονισμοί ασφαλείας άλλαξαν στη συνέχεια, απαιτώντας επαρκή χωρητικότητα σωστών για να μεταφέρουν κάθε επιβάτη και μέλος πληρώματος σε ένα πλοίο στη θάλασσα.
Μετά την καταστροφή του Τιτανικού, ιδρύθηκε μια Πατρούλα Πάγου για να προειδοποιήσει τα πλοία που ταξιδεύουν στον Βόρειο Ατλαντικό για την απειλή παγοβούνων. Ο Τιτανικός θα μπορούσε να αποφύγει την καταστροφή του παγοβούνου αν η Πατρούλα Πάγου είχε υλοποιηθεί τότε.
