Όταν λάβετε υπόψη ότι οι ωκεανοί του κόσμου καλύπτουν περίπου τα τρία τέταρτα της επιφάνειας της γης, είναι ακόμη εκπληκτικό να ακούσετε ότι υπό αυτά τα νερά αναπαύονται έως και τρία εκατομμύρια ναυάγια. Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους αυτά τα πλοία έχουν καταβεί στο βάθος της θάλασσας. Καθ' όλη την ιστορία, οι καταιγίδες έχουν απειλήσει πολλά καράβια και πλοία. Άλλα καταστράφηκαν σε μάχες ή από φωτιά. Έπειτα, φυσικά, υπάρχουν οι παράξενες περιπτώσεις, όπως η Τιτανική που βυθίστηκε μετά την σύγκρουση με ένα παγόνι. Οποιαδήποτε η περίπτωση, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που όχι μόνο απολαμβάνουν αυτό το θέμα, αλλά φοβερώς βυθίζονται κάτω από τη θάλασσα για να αναζητήσουν ένα από αυτά τα πλοία.
Φυσικά, η Τιτανική έχει γίνει το πιο γνωστό ναυάγιο. Πολλά βιβλία και ταινίες έχουν γραφτεί γι' αυτό λόγω των καυχημάτων που έκαναν οι ιδιοκτήτες πριν βγουν στη θάλασσα. Καυχήθηκαν για την ακαταμάχητη φύση του, και η αριστοκρατία που ανήλθε στο πλοίο ενδιαφερόταν μόνο για τις διευκολύνσεις. Αυτά περιλάμβαναν γήπεδο squash, τουρκικά λουτρά, γυμναστήριο και κολυμβητήρια. Οι ιδιοκτήτες ήταν τόσο πεισμένοι για την ασφάλεια του πλοίου που δεν υπήρχαν καν αρκετά σωστικά σκάφη. Όπως φαίνεται στα κινηματογράφημα, η πιο δυσπρόσδεκτη πτυχή αυτής της τραγωδίας ήταν ο μεγάλος αριθμός μεταναστών στα χαμηλά όροφα που είχαν λίγη ευκορία να μείνουν ζωντανοί. Συνολικά, 1.500 άνθρωποι πέθαναν. Ο Ρόμπερτ Μπάλαρντ ανακάλυψε και εξέτασε τελικά αυτή την καταστροφή.
Μια παρόμοια ιστορία είναι αυτή της Andrea Doria. Χτίστηκε στην Ιταλία, και καθοδηγήθηκε το 1951. Άλλο ένα πολυτελές πλοίο, μπορούσε να φιλοξενήσει περίπου 1.240 επιβάτες και 575 أفراد πλρώματος. Πέντε χρόνια αργότερα, στις 25 Ιουλίου 1956, η Andrea Doria ταξίδευε μέσα σε πολύ παχύ ομίχλη και συγκρούστηκε με το σουηδικό φορτηγό πλοίο Stockholm. Φαίνεται ότι το πλώριο και των δύο πλοίων διάβασε λάθος το ραδόριο. Όταν έφυγαν, υπήρχαν 1.134 επιβάτες, 190 στην πρώτη τάξη, 267 στην καμπίνα, και 677 στην τουριστική και πλώριο 572. Συνολικά 52 άνθρωποι πέθαναν, όλοι από τη σύγκρουση. Το μέγεθος της ζημιάς έκανε την Andrea Doria να κλίνει τόσο πολύ που άρχισε να πλημμυρίζει. Το μισό των σωστικών σκαφών δεν μπορούσε να φτάσει. Δεν πέρασε πολύ καιρό πριν το πλώριο καταλάβει ότι το πλοίο δεν θα μείνει ναυάγιο. Μεταξύ, το Stockholm δεν βυθίστηκε και βοήθησε στην διάσωση. Μερικά άλλα καράβια και πλοία απάντησαν στο SOS. Η διαμάχη για την αιτία της σύγκρουσης μεταξύ των δύο πλοίων συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Πολλοί άνθρωποι απολαμβάνουν το δाइβινγκ και την εξερεύνηση ναυαγίων. Ένα από τα αγαπημένα είναι το βρετανικό RHM Rhome που κατέβηκε κοντά στο Salt Island στα Βρετανικά Νησιά παρθένοι το 1867 κατά τη διάρκεια ενός颱风. Το πλοίο ήταν 310 πόδια μακρύ και έφερε αλληλογραφία και επιβάτες ανώτερης τάξης μεταξύ της Αγγλίας και των Νησιών των Παρθένων. Οι άνεμοι της καταιγίδας ήταν περισσότερες από 100 μίλια ανά ώρα και τα κύματα ήταν περίπου 25 πόδια ψηλά. Μεταξύ της βροχής, του ανέμου και της ομίχλης, ο καπετάνιος δεν μπορούσε να δει τίποτα. Τελείωσε πάνω στον επικίνδυνο Black Rock, και το πλοίο σπάστηκε σε δύο. Ο καπετάνιος έπεσε στη θάλασσα και δεν βρέθηκε ποτέ. Δεν είναι παράξενο ότι οι περισσότεροι επιβάτες δεν επέζησαν: Το πλώριο, προκειμένου να αυξήσει την ασφάλεια των επιβατών, τους δέσμευσε στα κρεβάτια τους και τους έκλεισε στα καμαρώτα τους. Μόνο 23 άνθρωποι δεν πέθαναν. Σήμερα, οι δाइβέρς απολαμβάνουν το κολύμπημα μέσα από την πρύμνα του Rhome και κάτω από τις 15-πόδιες ελίκες. Αρέσει τους επίσης ότι βλέπουν εκεί που γυρίστηκε η ταινία του 1977 «The Deep». Οι δाइβέρς μπορούν επίσης να δουν πολυάρθρα αντικείμενα γύρω από το ναυάγιο. Αυτοί που έχουν εξερευνήσει το πλοίο πολλές φορές λένε ότι βλέπουν κάτι νέο σε κάθε δाइβινγκ.
Η ηλικία των ναυαγίων εκτείνεται σε όλη την ανθρώπινη ιστορία. Το Mary Rose, που χτίστηκε το 1511, ήταν ένα από τα πρώτα βρετανικά μαχητικά πλοία ικανά να πυροβολήσουν πλευρικά. Ο βασιλιάς Χένρυς VIII το χαρακτήρισε «το πιο όμορφο λουλούδι» οποιουδήποτε πλοίου που ποτέ πλεύσει τις θαλάσσεις. Το 1545, το πλοίο κλίνηκε σε ισχυρό άνεμο και capsized γρήγορα. Το νερό χύθηκε στις πυλές πυροβολισμού. Το Mary Rose βυθίστηκε με πάνω από 90 κανόνια στους όροφους. Από τα 700 μέλη πλρώματος, μόνο 40 επέζησαν. Δεν πήρε πολύ χρόνο πριν οι Βρέτες αρχίσουν να διασώζουν το πλοίο. Ανέβησαν μερικά όπλα, yards και ιστιά, αλλά σταμάτησαν την εργασία εντός πέντε ετών. Το 1971, οι δाइβέρς βρήκαν το Mary Rose. Μετά από συστηματική σκηνοθέτηση και εξόρυξη αντικειμένων από το πλοίο, ανελκύστηκε το 1982 σε ζωντανή τηλεόραση. Πάνω από 19.000 αντικείμενα αφαιρέθηκαν, τα οποία παρείχαν πολύ πληροφορίες για τους ανθρώπους που ζούσαν κατά αυτή την ιστορική εποχή.
Οι αρχαιολόγοι μελετούν αυτά τα ναυάγια και μαθαίνουν πολύ για εκείνους που πλεύσανε τις θάλασσες και τον πολιτισμό τους. Απαιτείται μεγάλη εμπειρία και σκληρή δουλειά για να αναλυθούν αυτά τα ευρήματα. Λόγω ξυλοφάγων σκουληκιών και παρόμοιων οργανισμών, το ξύλο τρώγεται, και απομένει μόνο ίχνος από τα παλαιότερα πλοία. Σε νεότερα πλοία, για παράδειγμα από τον Εμφύλιο Πόλεμο, οι αρχαιολόγοι μπορεί να βρουν μουσκέτα, αλλά είναι πολύ ευαίσθητα λόγω της αλάτιστης θάλασσας. Οι επιστήμονες πρέπει να χρησιμοποιήσουν ειδικά χημικά και να βάλουν τα αντικείμενα σε γλυκό νερό για να εξαλείψουν τα άλατα. Τα ισπανικά χρυσά νομίσματα χρειάζονται διαφορετικό είδος καθαρισμού, όπως και πολλά άλλα ευρήματα που βρίσκονται. Με αυτές τις πληροφορίες, οι αρχαιολόγοι αποκτώνται γνώση για το εμπόριο, την οικονομία και το φορτίο, καθώς και πληροφορίες για τέτοιους τομείς όπως φάρμακα, τεχνολογία και ναυτική εμπειρία.
