Τα ιαπωνοαμερικανικά στρατοπέδα συγκέντρωσης (επίσημα «Κέντρα Μετατόπισης Πολέμου») δεν ήταν ένα ενιαίο κέντρο χωρισμένο σε μέρη. Ήταν 10 ξεχωριστά, απομακρυσμένα στρατοπέδα διασκορπισμένα σε δυτική ΗΠΑ και Arkansas, καθένα αυτόνομο, φραγμένο με καλώδιο καφτέκια περιβλημένο χώρο φρουρούμενο από στρατιωτική αστυνομία.
Δύο μικρότερα κέντρα συγκέντρωσης (Manzanar και Poston αρχικά) και προσωρινά «κέντρα συγκέντρωσης» (σαν το ιππόδρομο Santa Anita) προηγήθηκαν τα στρατοπέδα WRA.
Πάνω από 120.000 Ιαπωνοαμερικανούς — δύο τρίτα αμερικανικοί πολίτες — συγκέντρωσαν χωρίς νομική διαδικασία. Τα στρατοπέδα थे υπεραφροντιστικά, με μπαράκες κατεσκευασμένες από χαρτί κατσαρόλας, κοινωνικές λατρίνες, ακραίες θερμοκρασίες και ανεπαρκή ιατρική φροντίδα. Ωστόσο, οι συγκέντρωτες χτίσαν σχολεία, αγροτεμάχια, εφημερίδες και ομίλους μπέιζμπολ — ισχυρίζοντας την αξιοπρέπεια τους εν μέσω αδικίας.
Το 1988, οι ΗΠΑ apologηθηκαν επίσημα και πλήρωσαν αποζημιώσεις. Σήμερα, τόποι όπως το Manzanar και το Minidoka είναι Εθνικά Ιστορικά Μνημεία, διατηρώντας τη μνήμη μιας συνταγματικής αποτυχίας που οδήγησε από «ρατσιστικό προκατάληψη, πολεμική υστέρηση και αποτυχία πολιτικής ηγεσίας».
