Στο Τρύπες του Λουίς Σάκαρ (1998), το Camp Green Lake δεν είναι καμπίνγκ, δεν είναι πράσινο, και δεν έχει λίμνη. Είναι ένας χώρος καταστολής ανήλικων σε ξηρασμένη λεκάνη λίμνης του Τέξας όπου αγόρια σκάβουν 5×5 πόδια τρύπες καθημερινά — «χάρακτηρας χτίσιμο».
Μια μικρή, απομονωμένη κελύφος στον ερημικό πάτο. Κανένα καλύμμα. Κανένα νερό. Κανένα φαγητό. Κανένα πρόγραμμα. Ακραία ζέστη την ημέρα, παγετός τη νύχτα. Μονωτική κράτηση σε ακατέργαστα στοιχεία.
Στέλνονται εκεί για: μάχες, κλοπή, απάντηση, φυγή — «σοβαρά παραβάσεις». Διάρκεια: αυθαίρετη (ημέρες έως εβδομάδες). Ο διευθυντής ελέγχει την απελευθέρωση.
Η Τρύπα αντιπροσωπεύει την απόλυτη βαρβαρότητα του συστήματος — κρατικά εγκεκριμένη βασανιστήρια παιδιών. Ο Στάνλεϊ Γέλνας και το Μηδέν φεύγουν από αυτήν (και το καμπ) ανεβαίνοντας το «Αγιο Αγκώνα» — ένα βουνό με νερό, κρεμμύδια και προγεννητική εξιλέωση.
Μονωτική κράτηση σε ανήλικες εγκαταστάσεις υπάρχει. Κανόνες Μαντέλα ONU: >15 ημέρες = βασανιστήρια. Αμερικανικές ανήλικες εγκαταστάσεις ακόμα χρησιμοποιούν απομόνωση. Τρύπες μυθοποιεί μια πραγματική καταστροφή — κάνοντας την Τρύπα το ηθικό κέντρο του μυθιστορήματος.
Το χειρότερο πράγμα στο Camp Green Lake δεν είναι το σκάψιμο. Είναι η Τρύπα — όπου το σύστημα αφήνει την μάσκα του.
