Δασική Κάλυψη της Ινδονησίας: 50% το 2020, Αλλά Φθίνουσα

Από το 2020, η δασική κάλυψη της Ινδονεσίας έφτασε τα 93,6 εκατ. εκτάρια—περίπου 50% της συνολικής χερσαίας έκτασης (187,6 εκατ. εκ.).

Τάση: Σταθερή Πτώση

• 1990: ~118 εκατ. εκ. (63%).
• 2000: ~105 εκατ. εκ. (56%).
• 2010: ~98 εκατ. εκ. (52%).
• 2020: ~93,6 εκατ. εκ. (50%).

Ετήσια απώλεια μέσος όρος ~0,5–1% τις τελευταίες δεκαετίες, αν και οι ρυθμοί διακυμάνονται με πολιτική και τιμές εμπορευμάτων.

Κύριες Αιτίες Αποδάσωσης

1. Βιομηχανική Γεωργία: Ελαιόφοινιξ (μεγαλύτερη αιτία), ξυλεμπορία (ακακία/ευκάλυπτος), καουτσούκ.
2. Δασοκομία: Εκλεκτική και ξεκαθαρισμός, συχνά παράνομη ή υπέρβαση συνcessions.
3. Μετάλλευση: Άνθρακας, νικέλιο, χρυσός—ειδικά στη Καλιμαντάν, Σουλαουέσι, Παπούα.
4. Υποδομή: Δρόμοι, φράγματα, αστική επέκταση κολοβώνουν δάση.
5. Πυρκαγιές: Συχνά από ανθρώπους για εκκαθάριση γης· επιδεινούται από ξηρασία El Niño στα πηλωτικά.

Προσπάθειες Διατήρησης

Μορατόριομ νέων αδειών πρωτογενών δασών/πηλώσεων (από 2011), κοινωνική δασοκομία (στόχος 12,7 εκατ. εκ.), αδειοδότηση ξύλου FLEGT, και εταιρικές δεσμεύσεις μηδενικής αποδάσωσης. Η εφαρμογή παραμένει ανώμαλη.

Τα δάση της Ινδονεσίας είναι παγκοσμίως κρίσιμα για βιοποικιλότητα (οραγκουτάν, τίγρεις, ελέφαντες), αποθήκευση άνθρακα και διαβίωση αυτοχθόνων.