Η προστασία εγχώριων οικοσυστημάτων δεν είναι απλώς φιλανθρωπική — είναι απαραίτητη για την επιβίωση και την ευημερία του ανθρώπου.
Κάθε είδος παίζει ρόλο στην σταθερότητα του οικοσυστήματος. Απώλεια ενός μπορεί να καταιγίσει — μελισσοκομία φθίνουν → αποτυγχάνουν καλλιέργειες; хищники εξαφανίζονται → χορτοφάγοι υπερβοσκάν.
Δάση αποθηκεύουν ~2,6 δισεκατομμύρια τόνους CO₂ ετησίως. Υγρότοποι αποθηκεύούν άνθρακα και προστατεύουν από πλημμύρες/ξηρασίες. Η απώλεια μετατρέπει αποθηκευτικά σε πηγές.
Δασικά λεκάνες φιλτράρουν ρυπογόνους, ρυθμίζουν ροή και αναπληρώνουν φρεατικά. Το σύστημα Catskill/Delaware της Νέας Υόρκης εξοικονομεί δισεκατομμύρια σε κόστη φιλτραρίσματος.
Ριζικά δίκτυα δένουν το έδαφος; κορυφώσεις μειώνουν επίδραση βροχής. Η αποδάση εκθέτει γη στον άνεμο/βροχή — χαμένο επάνω έδαφος χρειάζεται αιώνες για αναδημιουργία.
Πράσινα κενά μειώνουν άγχος, βελτιώνουν ποιότητα αέρα, χαμηλώνουν θερμικές νήσους πόλεων. Κίνδυνος ζοονοτικών ασθενειών αυξάνεται όταν οι βιότοποι σμικρύνουν και η επαφή ανθρώπου-άγριας ζωής ενισχύεται.
Η διατήρηση είναι επένδυση με αποδόσεις στην κλιματική σταθερότητα, τροφική ασφάλεια, πρόληψη ασθενειών και πολιτιστική κληρονομιά. Το κόστος της αβulia υπερβαίνει πολύ το κόστος προστασίας.
