Τα δάση καλύπτουν περίπου το 31% της ηπειρωτικής επιφάνειας της Γης, ωστόσο φιλοξενούν πάνω από το 80% της χερσαίας βιοποικιλότητας. Αυτά τα ζωντανά ναοί παρέχουν υπηρεσίες τόσο θεμελιώδεις που η ανθρώπινη πολιτισμός μάλλον ούτε μπορεί να επιβιώσει χωρίς αυτά. Εδώ είναι το γιατί η προστασία των δασών δεν είναι προαιρετική — είναι υπαρξιακή.
Από canopy-κατοικούμενα ορνιθοπίθηκο έως εδαφικά μικροβία, τα δάση στέγουν εκατομμύρια είδη — πολλά ακόμα ανεξερεύνητα. Το Αμαζόνιο μόνο φιλοξενεί 10% όλων των γνωστών ειδών. Όταν πέφτουν τα δάση, ακολουθούν κατεδαφίσεις εξαφανίσεων.
Τα δάση απορροφούν 2,6 δισεκατομμύρια τόνους CO₂ ετησίως — ένα τρίτο των εκπομπών ορυκτών καυσίμων. Η καταστροφή τους απελευθερώνει αποθηκευμένο άνθρακα, επιταχύνοντας την κάμψη. Η λεκάνη του Κονγκό και το Αμαζόνιο είναι πλανητικοί κλιματιστικοί.
Οι δασωμένες λεκάνες απορροής παρέχουν το 75% του προσβάσιμου γλυκέος νερού του κόσμου. Οι ρίζες φιλτράρουν ρύπανση, ρυθμίζουν ροή, και ανακαινίζουν υδατόβια. Πόλεις από τη Νέα Υόρκη до το Σιγκαπούρη εξαρτώνται από απομακρυσμένα δάση για καθαρό νερό.
Δίκτυα ριζών δεσμεύουν το έδαφος εναντίον φθοράς από άνεμο και βροχή. Η φυλλοστρώμα ανακατασκευεί χούμος. Η αποδάσωση εκθέτει τη γη στα στοιχεία που μπορούν να σβήσουν ή να ξεπλύνουν την επιφανειακή γη σε δεκαετίες — ό,τι χρειάστηκε χιλιετίες να σχηματιστεί.
Τα δέντρα παγιδεύουν suspended σωματιδία, απορροφούν SO₂ και NOₓ, και απελευθερώνουν οξυγόνο. Τα αστικά δάση μόνο αφαιρούν χιλιάδες τόνους ατμοσφαιρικών ρύπων ετησίως στις μεγάλες πόλεις.
Πάνω από 25% σύγχρονων φαρμάκων προέρχονται από δασικά φυτά — συμπεριλαμβανομένων κινίνης (ελονοσία), ταξόλ (καρκίνος), και βινκριστίνης (λευχαιμία). Αμέτρητα θεραπείες αναμένον να ανακαλυφθούν σε μη εξετασμένα είδη.
1,6 δισεκατομμύρια άνθρωποι εξαρτώνται από δάση για φαγητό, καύσιμα, φάρμακα, και εισόδημα. Μη-ξύλινα προϊόντα όπως ξηροί καρποί, ρητίνες, και μέλι διατηρούν αυτόχθονες και αγροτικές κοινότητες παγκοσμίως.
«Δασική μπάνια» (shinrin-yoku) μειώνει κορτιζόλη, αρτηριακή πίεση, και καρδιακή συχνότητα. Η πρόσβαση σε πράσινους χώρους συσχετίζεται με μειωμένη άγχος, κατάθλιψη, και θνησιμότητα.
Για απαρίθμητα αυτόχθονα λαοί, τα δάση είναι πατρικές πατρίδες, ιεροί τόποι, και αποθήκες παραδοσιακής γνώσης. Η καταστροφή τους διαγράφει πολιτισμούς.
Ακέραια δάση προστατεύουν από πλημμύρες, εκρήξεις, και ξηρασίες. Διατηρούν γενετική ποικιλότητα που βοηθά τα οικοσυστήματα να προσαρμοστούν στην κλιματική αλλαγή — μια ζωντανή ασφάλεια για ένα αβεβαιό μέλλον.
Η διατήρηση δασών δεν είναι φιλανθρωπία προς τη φύση. Είναι αυτοσώτηρια.
